Dag 1, 15 oktober. Muiden Eerbeek 91 km
Rond 08:15uur vertrokken.
Het was nog rustig op de weg, weinig of geen wind, wel heel vochtig, mistig. De weg naar Blaricum was bekend over de heide en door de bossen.
Bij Eemnes aangekomen bleken we het pontje van half tien niet te gaan halen, dus de omweg genomen.
Naar Nijkerk was lang en saai. De wind was toegenomen en hadden we tegen. Vanaf Nijkerk veranderde het landschap.
Na de lange saaie rechte wegen kwam het bosrijke gedeelte van de Veluwe, dat was genieten, prachtige fietspaden.
op één zandpad na, deze was door de regen erg modderig geworden, die hebben we maar niet genomen. De GPS bracht ons weer terug op de route. Voor het eerst dat we met de GPS fietsen.
Rond 13:00 uur een broodje gegeten bij Asselt, daarna begon het licht te regenen, we reden in de bossen waardoor we er weinig last van hadden, maar toen we in de buurt van Apeldoorn kwamen, in een meer open gebied, ging het wel hard en moesten we de regenkleding aan doen. Verder door de bossen van het Loo naar Lunteren, de regen druppels vielen op het scherm van de GPS waardoor er telkens een waypoint gemaakt werd en het beeld van de route versprong of heel groot werd of gewoon verdween. Nog niet helemaal bekend met het toestel, want later bleek je dat eenvoudig uit te kunnen zetten. GPS uit en nu verder op de kaart en schrift. Rond 15:30 uur kwamen we eindelijk in Eerbeek aan als drijfnatte katten kwamen we daar aan. De tegelvloer drijfnat van onze kleding en tassen.
Daar genoten van de warmte in het hotel. Alles over de verwarming gehangen. De volgende ochtend was alles weer droog.
Dag 2, 16 oktober. Eerbeek Coesfeld 116 km
Vandaag over de grens gegaan,
Veel gasten in het hotel in Eerbeek bleken bouwvakkers te zijn, die vroeg aan het werk gingen, dus konden wij ook vroeg ontbijten, 7 uur. Het hotel was redelijk goed. De douche was zoals bij veel Fletcher hotels niet goed, behoorlijk gedateerd, waardoor de straal niet goed is, de douchekop niet vast blijft zitten en je dus niet even lekker heet en ontspannen na een fietstocht kan douchen, jammer, de bedden waren wel goed, de verwarming deed het. Een goed hotel voor fietsers is een hotel met goede bedden een uitgebreid ontbijt en 's avonds een heerlijke douche.
Na de regen van gisteren de ketting eerst ingesmeerd, de derailleur beter afgesteld en de banden opgepompt.
De GPS weigerde dienst, balen, zeker gisteren per ongeluk een instelling veranderd, dan maar zonder GPS naar Brummen, was ook maar 6 km. In Brummen deed hij het weer en konden we de route snel oppakken, met de pont over naar Bronckhorst, het was stil, ook het weer was rustig, geen wind, laag hangende bewolking, heiig, geen zon, maar ook geen regen. In de ochtend in Nederland reden we over veel zandpaden, die waren nat en modderig, op een plaats moesten we afstappen, de combines hadden het pad stuk gereden.
In Vorden bij het marktplein koffie gedronken. Op de markt vers fruit en noten gekocht.
In Zwillbrock gingen we de grens over, was 14:30 uur, het begon licht te regenen, we besloten om onze regenkleding aan te doen, was maar goed ook want niet lang daarna zette het door en is niet meer gestopt tot we in Coesfeld waren. De regenkleding voldeed prima, onderweg nog een laagje er bij gedaan en pas 10 km voor Coesfeld begon ik het water op mijn armen en schouders te voelen.
Om half zes waren we in Coesfeld. Pittige tocht, de zandpaden waren met al die regen, plassen en modderpoeltjes geworden,
Uiteindelijk besloten we de route te verlaten en nu toch meer over de gewone weg te rijden, dan maar omrijden of langs een wat drukkere weg. Bovendien kon je op die wegen doorrijden, zonder dat het modder je afremde en de modder tegen de spatborden aan de binnenkant bleef plakken.
Ondanks het slechte weer toch genoten van het landschap, het begint nu licht glooiend te worden, met veel variatie; weilanden, bomenrijen, maisvelden, bos en beekjes.
Om half zes in het hotel te Coesfeld een flinke bier en nootjes gegeten, een heerlijke douche, harde hete straal en alle leed was weer vergeten.
De koffie is hier weer goed, lekker stevig bak met goede melk en niet een kom schuim en een beetje koffie. Erg gezellig druk hier, veel mensen komen een biertje drinken en gaan vervolgens met een groepje kegelen of hadden een vergadering met de voetbalclub. Wij kwamen uit Nederland en die zijn net uitgeschakeld voor het Europese voetbal. De Duitsers maakten daar veel grappen over.
Op naar morgen, de weersverwachting is weer pet, iets minder regen, maar toch nog wel 50% kans, vandaag 70%, dat klopte.
Dag 3, 17 oktober. Coesfeld naar Freckenhorst 83 km via Münster
Hard bed geslapen, slecht kussen, geen volume, dus het duurde lang voordat ik sliep, alle geluiden op gang en kamers gehoord, niet druk gemaakt om drie uur nog even gekeken op de klok, daarna geslapen tot 7uur.
Ontbijt was voortreffelijk, internet was slecht, kon niet betalen, omdat de pinpas niet gelezen werd.
De ketting van de fietsen nog even gesmeerd en daarna op pad, na een half uur fietsen kwamen we een fietspad tegen wat door de weilanden rechtstreeks naar onze route zou leiden, maar helaas het verkeerde pad en dus gingen we via stille, hele stille slingerweggetjes naar de route. Met de GPS maakt dat ook niet uit, want die wijst precies waar je bent en hoe je weer op de route kan komen, heerlijk, wat een gemak. De stilte was voelbaar, geen wind, geen ruis van bomen, geen vogels, geen verkeer, helemaal stil, alleen het geluid van de banden op de weg, als het niet met modder bedekt was.
Uiteindelijk kwamen we toch op het oude spoorlijntje wat nu een fietspad is geworden uit. Helaas duurde het maar heel even en we moesten er al weer vanaf. Naar beneden, het fietspad hadden we gemist, waardoor we toch terug moesten. Toen we terug reden zagen we een smal paadje langs een weiland tussen bomen door, tja dat je die over het hoofd ziet is logisch. Het werd nu meer en meer klimmen en dalen, niet heftig, maar wel serieus, je moest je verzet aanpassen en voelde het ook in je bovenbenen. Alleen de daken van de huizen staken boven het landschap uit, of een maïsveld hoog en een boerderij in het dal.
Heerlijk fietsen en zoveel verschillende paden, die je niet voor mogelijk had gehouden. De route werd goed aangegeven, overal bordjes, met een rode markering of de R1 onder de bordjes.
Toch nog enkele stukken afgesneden, omdat we geen zin in vieze modderpaden hadden. Een fietspad langs een drukke autoweg, was prima te doen, schoten we ook wat op en kwamen net voor de regen in Münster aan. Daar was het gezellig druk, begon licht te regen, maar na 10 minuten stopte het en kwam zelfs even de zon door.
Daar waren veel eettentjes buiten op pleintjes en prima terrasjes waar we rustig konden koffie drinken en de fietsen in de gaten houden. Mooie stad, fiets vriendelijke stad, bijzonder brede fietspaden met een Promenade, gelijk het Vondelpark.midden in de stad, rondom het centrum, als een schil van rust om het centrum heen, brede wandelpaden en in het midden een fietspad.
Een stad om nog eens terug te komen, want de geveltjes zagen er ook interssant uit, dan te bedenken dat deze stad voor 70% verdwenen was.


De route uit de stad snel gevonden. Helaas begon het nu serieus te regenen en reden we in de buitenwijken van Münster weer ingepakt in regenkleding de stad uit. Veel fietsers stonden aan de kant wat te schuilen, dat gaf hoop op dat het niet lang zo door zou gaan, en dat bleek ook zo te zijn, na een uur was de regen over.
Onderweg appels gekocht om half vier ons broodje en de thee opgedronken. Daarna kwamen we een bord tegen die je rechtstreeks naar onze overnachtingsplaats zou brengen, de GPS gecontroleerd en besloten die route te nemen. Weer dwars door velden, bossen en rustige, stille weggetjes.
Wat een genot om zo te fietsen, de regen was voorbij, haast hadden we niet.
Het adres via de route op de telefoon direct gevonden. Ursela, de gastvrouw vond het niet zo leuk dat we met die natte en met modder bedekte tassen hadden, ze haalde een doekje, we kregen sloffen en de bagage die we niet nodig hadden werden netjes in de voorkamer opgeslagen.
De fiets was ik aan het afnemen, de ketting aan het insmeren, maar de huisbaas Hans Claus vond het niet zo fijn dat ik dat bij hem op de stoep deed, want er zou wel eens olie kunnen lekken, nee gaf ik hem terug, het is was, dat spoelt met regen weer weg, maar ik lekte niet, want dat zou zonde zijn.
Na een heerlijk douche waren we de dag met inspanningen al weer vergeten.
Toen eten in het dorp. Het aanbevolen restaurant niet gevonden, waardoor we genoegen hebben genomen met een pizza. Op de terugweg vonden we het restaurant wel.
Wel leuke avondopnames kunnen maken.
Wel leuke avondopnames kunnen maken.
Dag 4, 18 oktober. Freckenhorst naar Hövelhof 104 km
Het was er wel heerlijk rustig, stil zelfs.
Ontbijt sober maar goed, Hans de eigenaar hielp ons met de fietsen en de tassen, we waren redelijk snel klaar en vertrokken rond negen uur.
De route naar Warendorf was snel gevonden, de zon brak zelfs even door, na drie dagen alleen maar regen of mist, was dit een hele opluchting.
Mooie plaats gezellig zag het er uit, leuke straatjes en winkeltjes, de kerkklok begroette ons, de kerkgangers kwamen een voor een de straat in en gingen naar binnen.
Nog even wat rond gereden en toen via een omweg naar de Ems. Vandaag hebben we heel wat keren langs de Ems gereden.
Het was een mooie route, af en toe een bospad, maar nog net goed te doen zonder dat we vast kwamen te zitten, de ondergrond was hard. De grindpaden waren lastiger, omdat je daar voor de kuilen en de harde stenen op moest passen. De weg was lang, maar zeer gevarieerd, dan weer door bos, dan weer door weilanden, licht glooiend met mooie uitzichten. Het was aangenaam fietsweer, kil al je stil stond, maar je fietste je wel warm, af en toe lichte spetters regen alsof het zou gaan regenen, maar dan weer scheen de zon en soms zelfs uitbundig door een wolkengat heen. De luchten veranderde van grijs naar wolken met meer variatie.
We reden door leuke plaatsjes met veel vakwerkhuizen.
Fantastische speeltuinen hebben ze in diverse plaatsen, firma IJslander heeft hier heel wat mooie klim- en andere toestellen zoals skatebaan kunnen aanleggen.
In Verl is een Floriade geweest we reden door het nog mooi aangelegde park, met vijvers, hagen, bruggetjes, zeer sfeervol.
We schoten goed op en waren om half vijf op de plaats van bestemming waar we eigenlijk pas om zes uur terecht konden.
Om half vijf gingen we een bakkerszaak in waar je ook koffie kon drinken, de dame achter de toonbank maakte ons duidelijk dat de zaak om vijf uur dicht ging, alsof we daar tot zes uur zouden blijven, achteraf gezien zou dat wel aangenamer geweest zijn.
Toen we bij het appartement aan kwamen hing er een brief, maar er was geen sleutel, tot iets voor zessen gewacht, telefoonbeantwoorder ingesproken Ik had eerst gekeken of er niet een raam openstond en je zo naar binnen kon wat ook lukte, het was alleen een verkeerd appartement, te groot voor ons met sauna en al.
De buren wisten ook van niets, dus uiteindelijk Bokking.com gebeld. Na een kwartier wachten en praten kwam er iemand van de organisatie aan met de sleutel.
Een uur wachten buiten in de frisse lucht is lang, nu merk je pas hoe fris het eigenlijk is.
Gelukkig is alles goed gekomen en hebben we weer weer een avontuur er bij.
Daarna in het dorp wat gegeten, we zaten voor het grote beeldscherm waar de voetbalwedstrijd op geprojecteerd werd, wat een bekijks hadden we.
Opvallend vonden we dat er in het café/restaurant nog zoveel gezinnen kwamen, vrouwen en mannen die samen een biertje dronken en voetbal keken of gezellig met elkaar praatte. Er kwamen zelfs drie vrouwen met hun kinderen binnen om te eten zonder mannen. De zondag wordt hier nog gevierd.
Het leven van een Duitsestad was hier zichtbaar. Op straat hingen de jongeren van buitenlandse afkomst bij de snackbar of op de pleintjes net als bij ons.
Om vijf uur in de ochtend dit verslag geschreven, toch redelijk geslapen, veel liggen draaien en de dag doorgenomen.
Dag 5, 19 oktober. Hövelhof naar Höxter, 82 km
Toen we buiten kwamen regende het, balen, vandaag echt de hele dag grijs?
Ontbijt in de Konditorei waar we gisteren koffie gedronken hadden.
Nadat we ontbeten hadden was de regen minder, nog wel een dikke mist. Het duurde even voordat we op de goede route zaten. We wilden niet terug en met een omweg naar de route. De GPS wees in een rechtelijn naar de route, maar dat bleek een autoweg te zijn. Het fietspad eindigde en ging het bos in. We hebben de vluchtstrook aan de andere kant genomen, tegen het verkeer in, zodat we het verkeer aan zagen komen. Gelukkig was het niet ver en zaten we na 10 minuten op een zijweg, deze genomen die naar de bron van de Ems ging, via deze weg kwamen we op de route. Prachtige paden en weer in de heerlijke rust.
Het bleef misten en af en toe flinke buien met vette regen.
In Heidenoldendorf koffie gedronken, we reden zo tegen de Konditorei aan. Mooi uitzicht naar buiten. Toen we de Konditorei in kwamen kwam er een mannetje uit een van de statige gebouwen, stevig en dik met een grote zware tas. Puffend stak hij over met korte dribbel pasjes naar het grote kantoor aan de overkant, even later kwam hij het gebouw weer uit, de verkeerde ingang zeker. Hij liep langs het gebouw naar de zijkant zo'n 200 meter verder met de dribbel pasjes alsof hij een te zware last moest dragen en die alleen nog kon vasthouden als hij snelle en korte pasjes maakte. Puffend, links scheef hellend naar de andere kant, de aktetas hing zwaar aan zijn rechterhand. Niet veel later kwam hij weer terug en ging weer naar de zelfde hoofdingang, kennelijk weer terug gestuurd met de mededeling: ”Nee we kopen vandaag niet, gaat u maar naar …….," helaas binnen 2 minuten kwam hij nog wilder het gebouw uit met de zware tas nu in zijn linker hand. Hij stak de weg over, daarna heb ik hem niet meer gezien.
Omdat het stoplicht recht tegenover de konitorei was kon je precies zien wat de mensen deden toen ze voor het stoplicht moesten wachten. het merendeel was aan het sms’n of iets met hun telefoon aan het doen, dat ze het stoplicht überhaupt zagen was een wonder.
Weer op pad door het stadje, langs het water en in de velden. Veel op en neer, we gingen alsmaar hoger. De Harz kwam in zicht.
Op een gegeven moment hoorde ik na de afdaling wat aan mijn fiets trillen, alsof er wat los zat en inderdaad er was een schroefje verdwenen van de voorbagage drager, balen, dus stoppen.
Terwijl ik dat aan het repareren was, kwam er een dame, die ons vroeg of we naar boven langs de klimroute en bijzondere stenen zouden gaan. Zij gaf aan dat we ook een gemoedelijkere route konden nemen.
Dat hebben we gedaan, scheelde zeker 10 km en niet hoeven te klimmen, waardoor je nog meer tijd uitspaarde, dat kwam goed uit vandaag met al die regen, nu niet door het bos, maar over de weg. Jammer genoeg de mooie zandstenen rotsen misgelopen, maar je kan ook niet alles.
We schoten lekker op, gingen door prachtige wegen weer, je werd goed van de grote weg afgeleid, wel soms ver om, maar erg mooi.
Rond één uur op een bankje onder een grote boom onze lunch genoten, regende lekker en toen we weer op pad gingen was de regen gestopt. We keken uit op een groot stuk ingezaaid veld waar een traktor het veld aan het besproeien was.
We reden weg en kwamen op een pad met appelbomen, waarvan de appels op de weg en in het gras lagen, daar nemen we er toch wel een paar van mee. Verder en verder gingen we het pad op, aan het einde een appelboom met mooie rode appels. Maar we zaten verkeerd, we hadden de andere weg moeten nemen.
Gelukkig kwamen we er nog op tijd achter, de GPS wees een ander route aan, gelukkig die GPS heeft ons al van heel wat omwegen bespaard.
Weer verder op weg.
Soms door een bospad waarvan de asfalt weg bedekt was met herfstbladeren, een geel, rood geplaveide weg, helaas door de regen geen foto's van genomen.
Uiteindelijk kwamen we rond half vier in Höxter. Daar snel een overnachtingsplaats gevonden. In Höxter de fraaie vakwerkhuizen vastgelegd.
Dag 6, 20 oktober. Höxter naar Seesen, 93 km
We begonnen de dag met rustig mist weer, die langzaam over ging in motregen. Prachtig fietspad langs de Wezer, was gemoedelijk fietsen veel hondenbezitters moeten ontwijken, leek wel of heel Duitsland tussen 8 en 9 uur de hond uit laat.
Het reed weer voortreffelijk, we schoten hard op, na de Wezer verlaten te hebben gingen we weer door de weilanden, de drukke wegen vermijdend, soms langs een drukke weg, maar dan op een fietspad.
Rond tien uur waren we in Bevern en dronken daar koffie met een heerlijk stuk taart voor € 5
Daarna weer verder nu werd het zwaarder meer stijgen en dalen, het begon weer licht te regenen en later zelfs stevig, waardoor we de regenkleding maar weer aan gedaan hebben. Om een uur of twee toen we gingen eten in een bushokje nam de regen af, we kregen zelfs even een licht zonnetje, maar dat was voor korte duur, want daarna regende het weer.
Pas in Badkoningshof was de regen voorbij. Een uur later, na weer een aantal flinke klimmetjes gemaakt te hebben namen we pauze bij een prachtige ruststation en daar ontmoette we onze eerste mede fietsgenote, Heleen zij was van Berlijn op weg naar Nederland.
Rond vier uur naar een overnachting gezocht, in de dorpjes niets gevonden, maar in de stad iets van de route af een prima hotel, wel duur, maar het goedkope heerlijke eten drukte de kosten.
Dag 7, 21 oktober. Seesen naar Bad Suderode 100 km
Gisteren uitstekend gegeten bij een Italiaans restaurant met een Chinese kok, die volgens de ober het op finger spitszen gefühl deed. Goede bedden, lekker kussen, ruime kamer en alle was weer droog.
Om 8:00 zaten we op de fiets met een goed gevoel voor de dag, fris, lichte motregen, mistig, maar niet ernstig. In onze overmoed kozen we de verkeerde route. Die rechtdoor ging zou wel de kortste zijn, niet dus, die ging langzaam omhoog en bleef maar stijgen, het leek wel alsof we naar een bergpas gingen. 23 Kilometers naar Goslar langs deze weg 23?
Deze route die we nu hebben genomen leek de beste, hoewel we het hoogteverschil niet hebben kunnen bekijken.
Na een uur waren we nog niet boven en kregen we borden met 15% over 4 km....., oh waar zijn we aan begonnen, terug had geen zin, dus door. Het zweet brak aan alle kanten uit, veel te warm gekleed voor zo'n klim, jas los, doek van het hoofd, handschoenen uit, dat ging al beter, maar toen de echte steile stukken kwamen was opeens de koek op. Alie stapte af, mijn fiets aan de kant en eerst de fiets van Alie naar boven en dan terug naar mijn fiets, tja het ging niet snel, maar na twee uur zwoegen waren we boven. Later bleek dat dit het eerste deel was, er kwam nog een tweede stuk. We konden twee kanten op, de kortste dachten we, maar helaas die ging niet door, halverwege zagen we dat de weg afgesloten was, dus dan maar bij toeristenbureau vragen welke route we het beste konden nemen.
Dat bleek toch naar de beschreven route langs het water, we gingen nu hard, want de weg liep omlaag, logisch we kwamen van 500 meter en volgens de beschrijving is op deze route het hoogste punt 300 meter.
We reden over een oud spoorlijntje van de zilvermijnen die dit gebied van de Harz rijk zijn geweest.
Fantastisch ging het, we kwamen snel aan in Klingenhagen, het was inmiddels 11:00 uur, we hadden zin in koffie, het restaurant bij het station bood uitkomst, maar helaas gesloten. Dus dan maar door naar Goslar, dat was toch niet meer zo ver, helaas nog een aantal klimmetjes, die we niet hadden verwacht en ook in Goslar niets gevonden, dus verder. Nu wel naar 400 meter door het bos, slechte paden, het is meer een mountainbike route dan een route voor toerfietsen met bepakking, gevaarlijke afdaling, grind, plassen en modder, begon weer licht te regenen, beneden liep de autoweg en waarom hebben we die weg niet genomen?
Om 12:00 uur waren we dan eindelijk weer in de bewoonbare wereld en hebben we koffie met taart gegeten. Na de koffie klaarde het weer op, dat was een gelukje. In dit tempo halen we nooit onze eindbestemming van vandaag.
Dus iets anders bedenken. De paden door de bossen niet meer nemen en de alternatieve routes bekeken, helaas niet altijd even veilig, maar meestal wel met fietspad, minder steile klimmetjes, meer langzaam stijgende wegen, heerlijke afdalingen, vanaf nu leken de afdalingen wel langer dan de klimmetjes. De GPS gaf uiteindelijk aan dat het totaal van de klim groter was dan het dalen.
Halverwege bij het middag eten rond 2 uur hebben we overwogen om de trein te nemen, want we hadden vanmorgen een boeking voor Bad Suderode gemaakt. Voordat we dat deden keken we hoever we nog zouden komen in dit tempo, we reden nu gemiddeld boven de 20 km, het liep vanaf nu heel goed. We haalden veel tijd in, de kilometers vlogen voorbij en het zag er naar uit dat we het eindpunt voor zessen konden halen, wat uiteindelijk ook gelukt is. Het weer bleef meewerken en hadden zelfs af en toe een zonnetje.
100 km er stond voor vandaag 78 km gepland, als we de route hadden gevolgd, maar het omrijden vanochtend ivm wegomlegging (10 km) en over de straat te gaan (12) is het uitgelopen naar 100.
Biertje, douche en alles is weer vergeten. Lekkere maaltijd en slapen, morgen weer een dag. Maar nu niet 10 uur fietsen, denk ik.
Dag 8, 22 oktober. Bad Suderode naar Bernburg, 85 km
Gisteren laat gegeten, maar wel goed. Alie had een betere keuze gemaakt, zwijnenvlees, zeer smakelijk; ik had rundvlees, draadjes vlees maar zonder smaak, wel heel veel saus met een scherpe smaak. Heerlijke aardappelen en Alie weer niet, meelballen. Verder lekker veel groente. Alie rode kool en peer. Ik gewone sla met prima dressing.
Pin van de passen in het restaurant werkten niet, bleek men daar vaker last van te hebben bij Nederlandse banken, dus wij naar de bank en maar weer geld opgenomen, daar werkte de pas wel. Toen we in het huisje terug waren, bleken we het routeboekje vergeten te zijn, weer terug lopen. Intussen gekeken of er niet een tussendoor weggetje naar hotel was en dat bleek een donker begaanbaar pad te zijn op de tast de route gevonden.
Goed geslapen kraakbed, goed kussen en redelijk matras.
Ontbijt was uitstekend.
Om 8:00 uur vertrokken, de route met de GPS snel gevonden, we staken een smalspoorlijn over en toen we boven waren hoorde we de trein luid fluitend en stomend voorbij komen, we konden hem niet zien. Snel doorfietsen en als we bij het volgende dorp zijn, misschien wel, wat inderdaad het geval was.
Alie was mij kwijt, maar vonden elkaar weer redelijk snel.
De route ging voortreffelijk, weinig bospaadjes veel fietspaden en af en toe langs de weg.
Toen we wel een bosweggetje namen liepen we gelijk vast in de modder, dus die maar weer over geslagen.
Om half elf in Hoym koffie gedronken in een kleine Bakkerswinkel. Koffie was 0,50. Voor vier taartjes en twee broodjes betaalden we € 5,20.
Daarna liep de weg weer door het landschap, stille wegen, steeds meer vergezichten en minder klimmen.
In Meisdorf reden we langs een prachtige golfbaan, bij Pastor Hohenberg.
Na een korte afdaling, erg steil, kwamen we bij slot Roseburg, prachtig gelegen.
Om 12:30 uur voor Stassfurt een broodje gegeten, mooi uitzicht. Daarna ging de weg weer over een niet onderhouden fietspad, waar gras overheen groeide, de struiken aan de zijkanten het fietspad aan het innemen waren.
Om 14:00 kwamen we uit bij slot Hohenerxleben, waar je voor 30 euro per persoon kan overnachten. Iets te vroeg, maar wel om te onthouden.
In Nienburg het laatste broodje en de thee opgemaakt, ook een leuk plaatsje.
Daarna langs het water naar Bernburg, waar de eigenaresse van het Pension net aan kwam. We konden boeken. Via Booking com het adres opgezocht, maar niet geboekt, want het was niet duidelijk of we dit zouden halen. Er was nog plaats, dus we hadden geluk.
Ruim op tijd vier uur, boodschappen gedaan voor het ontbijt en daarna naar het centrum om wat te eten.
Sfeervol pad langs het water, de stad was wel stil, niet zoveel sfeer, dus weer vroeg terug. De weersvoorspellingen zagen er goed uit, het zou morgen warmer en de hele dag droog zijn.
Vroeg naar bed in de Ikea bedden die los van elkaar stonden.
Dag 9, 23 oktober. Bernburg naar Lütherstadt Wittenberg 100 km
Goed geslapen vroeg wakker, omdat er om vier uur iemand zonodig met zijn rolkoffertje over de tegelvloer moest rijden, wat een lawaai, buiten lagen ook tegels en keitjes, dus je hoorde hem van binnen naar buiten en verder weg rijden. Leek wel of hij een zware kluis meetrok, die hij amper over de drempel kon krijgen.
Dan zit je zo te denken van wie dat zou kunnen zijn, voordat je dan weer slaapt ben je een tijd verder.
Alie had last van haar knieën dus die heeft licht geslapen en haar been regelmatig gemasseerd.
Om zes uur er uit, alles voor het ontbijt klaar gemaakt, eigen keuken, dus van alle gemakken voorzien. Om acht uur waren we helemaal klaar om te vertrekken.
Het eerste deel zouden we kunnen afsteken, maar Alie wilde op de route blijven. Door zandpaden en dat trapt zwaar. Het eerste deel schoot niet op om half elf hadden we er nog geen 30 op zitten.
Het weer was uitstekend, de eerste dag dat we zonder jas konden fietsen, de wind voelde lekker aan, geen koud hoofd meer, eerder zweten met de extra helmdoekje, die dus ook af, geen handschoenen aan, ik had nog wel mijn hoge schoenen aan, dat was maar goed ook, want er kwamen nog aardig wat modder wegen. Deze route werd gekenmerkt door de vele kinderhoofdjes in de straten, we zochten de voetpaden of stoepgootjes op om zo min mogelijk te hobbelen.
Soms had men een asfalt strook aangelegd voor de fietsers, had ook tot gevolg dat auto's op de verkeerde weghelft gingen rijden om het gehobbel te ontwijken.
Voor Köthen zagen we een bakkerszaak net als gisteren klein waar ook koffie geschonken werd, maar nog 5 km en we zouden in de grote stad zijn, laten we daar dan kijken. Helaas was er in die grote saaie stad met sombere mensen niet veel cafés en restaurantjes, de meeste gingen om elf uur open, het was half elf. Gelukkig toch een gevonden, waar men nog gewoon mocht roken, het stonk er dus behoorlijk.
Alleen maar mannen die achter een tafeltje zaten met een groot glas bier voor zich uit te somberen een enkeling rookte samen met een ander en voerde een gesprek, de meeste zaten alleen.
Hierna besloten om de route aan te passen, want op deze manier halen we de 120 km vandaag niet.
Meer over de harde wegen, je merkt het verschil direct, veel meer grip en je komt op snelheid zonder al te veel kracht, zeker nu we harde wind in de rug hebben, leek het wel alsof je op een electrischefiets reed. Je kon telkens een tandje erbij zetten zonder dat dit extra kracht kostte, af en toe over lange stukken 30 km kunnen rijden, dat schoot op.
De route die in heb boekje beschreven is, heeft heel veel lussen, die je makkelijk kan afsnijden, dan ga je over de gewone weg en niet hoog langs de weilanden of bospaadjes. Om op zulke bos- en landwegen te komen moet je soms erg ver van de weg af gaan een vreemde bocht maken om daarna weer een doorsteek naar een stil weggetje. Leuk voor als de paden droog en hard zijn, maar niet in dit jaargetijde.
Er was niet veel verkeer, niet meer dan in Frankrijk, waar je heel vaak langs zulke wegen zoals nu geleid wordt. Alleen hier hebben ze af en toe een raar fietspad langs een kant van de weg, wat ook als stoep gebruikt wordt en soms ook als parkeerplaats voor de aanwonenden.
Het is niet mooi glad, het wordt niet onderhouden en er zitten ook vaak rare hobbels in, om het autoverkeer naar de huizen gelijkvloers te houden, dus je danst op en neer met je fiets, je kan geen ritme maken, je moet je telkens in houden of de kuilen en bochten ontwijken, niet aangenaam fietsen, op de weg rijdt beter.

Wat eveneens opvallend was was de bouwstijl. De kleinere steden, dorpjes waren de huizen helemaal afgesloten van de straat. Of de huizen waren als een lint tegen elkaar aan gebouwd, tussen de huizen nog muren van twee meter en een smalle poort als doorgang, soms is er een voordeur, maar meestal ook niet, want de ingang was aan de zijkant.
De buren konden elkaar niet zien en vanaf te straat kon je niet zien wat er achter de huizen was.
Geen mooie voortuin of tuin om het huis zoals je dat bij ons ziet. Mogelijk toch die beslotenheid van het communisme van vroeger. Je afsluiten van elkaar, omdat niemand te vertrouwen was.
Die blik en die houding hadden de mensen in Köthen ook. Er hingen ook overal foto's van de oude tijden in de straten en bij de winkels.
Naarmate we dichter bij Lutherstadt kwamen werden de wegen beter, een weg door een prachtig natuurgebied over een betonnen pad door de bossen of over de heuvels.
De kerken van Lutherstadt waren van ver te zien.
Het Hostel snel gevonden. Het lag achter de kerk tegen het centrum aan, waardoor we 's avonds de stad lopend in konden. We hadden goed gekozen om af te snijden, want nu hebben we honderd gereden in plaats van 120. Het tweede deel ging subliem, tempo konden we er in houden omdat de wind meewerkte en het asfalt mooi glad was. Toch nog een keer een modderpad moeten nemen, omdat we zo eigenwijs waren om niet de omleiding van de wegversperring te nemen, nu moesten we door de modder weer op de andere weg komen.
Lutherstadt mooi opgeknapt, volgend jaar (2017) 700 jarig bestaan, dat zal groots gevierd worden, de kerk stond nog in de steigers, maar zal volgend jaar ook klaar zijn.
Dag 10, 24 oktober. Lütherstadt naar Werder,100 km.
Vroeg gaan slapen negen uur, een keer wakker geworden, dus al met al goed geslapen in het Ikea bed. Vier uur wakker en toen een verslag geschreven.
Eenvoudig doch goed ontbijt genoten, net voor achten vertrokken.
Dikke mist, geen 50 meter zicht. Door Lutherstadt gereden helemaal stil. Eerst een stuk omhoog om daarna op een zandpad de natuur in, gelijk de Achterhoek.
De mist was mooi, vooral toen de zon er door kwam, de tijd genomen om foto's te maken.
Na het zandpad bij Grabo hadden we de keus of het zandpad afrijden door het bos via Raben tot aan Grubo of de weg nemen en meer door het open landschap rijden. We hebben voor het laatste gekozen, hierdoor zag je de natuur veranderen door de zon die door de mist heen brak. In combinatie met de herfstkleuren gaf dat iets magisch, we werden er helemaal vrolijk en opgetogen van.
In Bad Belzig koffie gedronken.
Het tempo zat er goed in we schoten hard op en om 12 uur hadden we er al meer dan 50 opzitten. Op de asfalt weg konden we ook even doorrijden soms wel meer dan 27 km. Wind in de rug, hoewel er niet veel wind stond, maar wel bergje af gingen.
Door de plaatsje was het vervelend fietsen, veel klinkertjes of hobbel weggetjes, fietspad links en dan weer rechts, over de stoep met wandelaars of er stonden auto's op geparkeerd.
Dit haalt je uit je ritme.
Tegen drie uur kwamen we aan in Werder, de plaats waar we zouden overnachten. Er was niemand dus gingen we nog maar boodschappen doen en een stukje omrijden maar het eiland Werderhafen.
Leuk eiland met een bijzondere kerken en een molen.
Tenslotte naar appartement, daar was nog niemand, dus gebeld, niet te verstaan, maar hij kwam binnen 10 minuten aanrijden.
De kamer pas ingericht en vervolgens tegenover het hotel naar een Grieks restaurant gegaan.
Dag 11, 25 oktober. Werder naar Berlijn via Potsdam, 54 km
De dag begon vroeg, het was heel stil, niemand te horen of te zien, toen het 8 uur was belde we de eigenaar wanneer we konden ontbijten, we hadden immers om 8 uur afgesproken. Hij vertelde ons dat de klok terug gezet was en dat het nu pas 7 uur was, we hebben een extra uurtje.
Uiteindelijk voor ons gevoel om negen ontbeten, alles was klaar, dus we waren om half tien, officieel om half negen vertrokken.
De route was weer fantastisch door bossen met goede fietspaden. Het was onderweg behoorlijk druk met fietsers, veel racefietsers ook die deze route als trainingsrondje gebruikten, maar het was ook zondag.
Het ging veel op en neer, soms flink lang klimmen. Dan weer alleen door bos en dan weer een stuk langs de oevers van de meren.
Om 10:30 kwamen we aan in het centrum van Potsdam, de Hollandsetuin nog even in geweest en bij hét Hollandskwartier koffie gedronken, dan schrik je van de prijs die ze durven te vragen, voor veel meer hadden we onderweg minder hoeven te betalen dan nu.
Hierna weer door het bos naar Berlijn, ook weer lange flinke klimmetjes, de zon liet verstek gaan, het begon zelfs weer licht te regenen. Toen we in Berlijn aan kwamen was het gestopt met regenen, de temperatuur was wel hoger geworden.
Het hotel was niet zoals in de brochure stond in Mitten Berlin, maar toch ver aan de rand. Dat betekende veel fietsen voordat je er kwam (8 km).
Brandenburgertor gegaan als eerste, moesten ons toch weer oriënteren voordat we de juiste weg gevonden hadden.
Om vier uur onder de toren, daarna Parlementsgebouw de koepel wilden we bezichtigen, maar de rij was zo lang dat we daar maar vanaf gezien hebben.
Wat dolen en lopen, nadat we de fiets gestald hadden. Uiteindelijk in een kroeg wat gedronken om daarna weer verder te zwerven en in de Frederichstrasse wat te eten, de mensen stonden even later ook hier. In de rij om naar binnen te kunnen.
Toen terug in de nacht op de fiets, weer zoeken en het was toch wel erg ver van het centrum. 8 km heen en 8 km terug. Je kan je haast niet voorstellen wat een afstanden dat zijn in bebouwd gebied.
Zo kwamen we Berlijn ook binnen, een lange weg naar het centrum, dit ging omlaag en reed makkelijk,verkeerslichten wel weer anders en dus ook opletten, wat niet altijd lukte, maar het ging gelukkig goed. Hotel via een omweg gevonden, het bleek aan de rand van Berlijn te liggen bij het vliegveld Tegel. Je hoorde dus ook veel vliegtuigen opstijgen.
We troffen de hotelovernachting voor de deur aan en daardoor waren we snel binnen. We moesten naar de vijfde etage, dat kon via de lift, een oude, waarop stond vierpersoons, 350 kg. Vier was doorgestreept en drie naast gezet, dat leek me nu weer overdreven. Met hotten en stoten kwamen we boven, oh jee als hij stil valt, wat dan, geen noodknop of iets dergelijks.
De tweede keer dat we een lift hebben genomen, de eerste keer was in Nederland, Eerbeek, dat was een goederen lift zonder kooi, je ging naar het dak toe en moest de bedieningsknop ingedrukt houden, ook spannend.
Een eenvoudige kamer met drie bedden, kleine badkamer schuindak, je moest bukken om er langs te kunnen, het wegverkeer was door het raam op een kier goed te horen, we zaten op de hoek van de straat, er waren twee ingangen, een in de Müllerstrasse en een in de Ofenerstrasse.
De fietsen werden op het binnenplein geplaatst, wel goed op slot doen was het advies, als het zou regenen dan zouden ze drijf nat worden, maar ja de laatste dag we maakten ons niet meer druk.
Na douchen en eten gingen we de stad in, was weer zoeken en oriënteren, maar gelukkig snel gevonden.
Lekker gegeten en 's avonds met de fiets in het donker, was nu al om vijf uur donker terug naar het hotel, wel weer zoeken.
Goed geslapen de volge de dag vroeg op, hoewel dat niet nodig was.
Dag 12, 26 oktober. Berlijn - Berlijn
Om half acht ontbeten, uitzicht over de stad van hoog keken we de straat in, de zon wierp mooie schaduwen over het straatbeeld, waarde herfst bomen prachtig tegen het zonlicht inkleurden.
Na het ontbijt de stad in, de weg snel gevonden, eerst het station. Daar naar de informatie balie en die verwees ons naar boven midden in, rechts bij de reserveringen.
We werden uitstekend geholpen, we hadden geluk, er was volop ruimte voor fiets en zitplaatsen.
Snel geregeld, daarna naar de reservering voor Parlementsgebouw en koepel, maar helaas het lukte niet het was weer te druk.
Toen naar oorlogsmonument, blijft indrukwekkend, vervolgens lekker koffie gedronken op de hoek bij Tiergarten.
Prachtig park waar we met dit mooie zonlicht fantastische sfeer foto's konden maken.
Naar het Vrijheidsbeeld, ook indrukwekkend, maar wat een strijd is er hier gevoerd en wat een vernederingen hebben er plaats gevonden.
Nog eens bij de reservering gekeken, maar helaas geen succes, dus verder door naar de televisietoren en de markt.
Gezellig sfeertje in de winkeltjes, de tijd ging langzaam, we deden veel, nog even naar Postdammerplatz gegaan, indrukwekkende gebouwen zijn daar gekomen.
Uiteindelijk terug naar de stad en via het centrum naar een restaurant dat Hans
Deerenburg had aanbevolen. Leuke ambiance, maar niet echt lekker eten. Was koud of kwam te snel achter elkaar of kwam helemaal niet.
Een gemoedelijke, ongedwongen sfeer in een hele grote holle ruimte met veel kinderen en eenvoudige entourage.
De route terug weer moeten zoeken en ook weer gevonden.
Dag 13, 27 oktober. Berlijn - Hilversum.
Spannend hoe de indeling van de trein er uit zou zien.
Bleek prima, instappen lastig, omdat je omhoog moest en daarna een draai door een deur die automatisch dicht ging.
De tassen eraf, de fietsen konden opgehangen worden. De tassen in bagage rekken.
Wij hadden stoelen naast elkaar met veel beenruimte. Prima te doen dus.
Onderweg niet veel gezien, in Wolfsburg was er dikke mist tot aan Osnabrück, toen werd het weer zonnig. Toen we uit Berlijn vertrokken was het ook zonnig, maar in de verte nog wel mistig. Na Osnabrück werd het steeds zonniger, we zijn in Hilversum uitgestapt en hebben vanuit daar een fietstocht gemaakt om de sfeer nog even vast te houden, via de bossen.
Om vier uur waren we thuis.



















































































































































































































































































Geen opmerkingen:
Een reactie posten