Hindernissen:
Wat zijn de lastigste hindernissen op de fiets?De tegenliggers, de wandelaars op het fietspad, de weg zelf, de steentjes op de weg, het weer of de fiets zelf?
Heerlijk rustig rijden, geen wandelaars of fietsers op de smalle fietspaden langs de prachtige meren bij Potsdam-Werder. We reden over een kampeerplaats waar de mensen langzaam de dag begonnen, handdoekje onder de arm, toilettas in de hand, nog wat slaperig liepen ze over het fietspad. De honden werden uitgelaten, twee grote honden nog groter dan de bazin zelf liepen aan de lijn. De lijn van links naar rechts over het fietspad, een wegversperring. Gelukkig hoorde ze ons nog op tijd en konden we zonder brokken doorrijden.
Bij de overweg liep er een trage bijna niet meer vooruit te branden oude baas, dikke buik, kromme benen, traag sleepte hij voort en leek elk moment om te kunnen vallen, naar rechts dan links passeren of toch naar rechts. Met een ruime boog er omheen, rekening houdend met de treinrails die inmiddels door de regen glad was geworden. Toen we langs kwamen hoorden we wat gas ontsnappen en hij schoot even vooruit, extra aandrijfas zeker.
Na een half uur begon het licht te regenen, niet erg, want het was warm en dat gaf wat verfrissing. Na een uur werd het serieuze regen, gelukkig reden we onder de bomen. Prachtige route was het, voornamelijk door bos en ook goed verharde paden. Soms omhoog dan weer omlaag, geen probleem.
Totdat het echt begon te regenen.
We hadden er ongeveer 60 km op zitten, we moesten nog een kwartier om in Bad Belzig te komen, maar het landschap werd open, de regen harder, toch maar de regenpakken aan. Drijfnat kwamen we om een uur of elf aan in Bad Belzig, daar in een Konditorei, de jassen laten drogen en heerlijk uitgerust, koffie gedronken en lekker taart gegeten.
Helaas na drie kwartier nog steeds regen, dus dan toch maar op pad. Na een uur gefietst te hebben namen we pauze, broodje eten en gelukkig begon de zon te schijnen.
Het pad werd slechter, soms zelfs zand in plaats van stenen.
Op een gegeven moment lagen er donkere kleine steentjes op de weg, toen we dichterbij kwamen bewogen de steentjes, die niet groter waren dan kleine konijnenkeutels, dat konden geen steentjes zijn. Het bleken hele jonge padden, ze sprongen links en rechts weg, het waren er zoveel dat we er zeker een paar geraakt hebben.
We hadden er flink de gang in. Letten even niet goed op en reden te ver door. Dan toch maar een lus van 10 km gemaakt, met helaas ook nog serieuze klimmetjes, 12% of meer, op tijd geschakeld. Dat was dus een mooie test.
Het landschap werd steeds mooier, de weg wat minder, maar door de zon was het genieten. Zonnebloemen, tarwevelden, prachtige vergezichten of dan weer door de bossen.
Tegen vier uur waren we in Wittenberg. We kozen hetzelfde restaurant als waar we in de herfst hadden gegeten. Geen plek meer voor twee. We werden aan een tafel gezet bij een Zwitsers echtpaar. Geen probleem.


























Geen opmerkingen:
Een reactie posten