Voor de wind:
Om 08:15 waren we klaar, was wat fris, maar toch in wielershirt en korte broek. Nu de route nog. Het leek wat onlogisch om rechts af te gaan terwijl Dresden en de Elbe links lagen. Alie vraagt het aan een local, ik kijk op de GPS. Nu werd het lastig, want de local gaf rechts aan, rechter kant van de oever van de Elbe en de GPS gaf links aan, eerst over de brug en dan aan de linker kant van de oever. De route via de GPS is 114 km, te doen, maar of dat ook langs de Elbe zoveel zou zijn was onzeker. We kozen de GPSroute. Weliswaar gingen we nu ver van de Elbe af en pas na 30 km kwamen we daar weer terug. Onderweg twee dames die breed op de weg aan het wandelen waren.Het ging ons voor de wind, we reden gemiddeld 25 km per uur. Het eerste deel ook over landwegen, grind en kuilen, later over brede stille wegen, maar toch ook over een lokale weg, minder prettig, gelukkig niet al te druk en we konden goed achter elkaar rijden, lichten aan.
In het eerste deel heel veel windmolens.
Door de velden prachtige uitzichten, veel vogels, ook roofvogels met gespleten staarten. Leek een buizerd maar zal wel anders heten. Het land werd omgeploegd en de vogels kwamen daar op af.
Het was vandaag ruhetag, waardoor de cafés gesloten waren, pas in Torgau, 65 km verder om kwart voor elf koffie gedronken. Een uurtje daar rond gelopen. Vreemde gebouwen en zelfs een berenkuil bij een kasteel.
Na Torgau kwamen we weer op een rustige weg en een fietspad dichter bij de Elbe, alleen niet volgens de beschreven route, we hadden toch nog een afslag gemist, de bordjes wezen anders dan de GPSroute. Daar kwamen we te laat achter, dus doorrijden. Bij Riesa weer terug op de route, na 45 km kwamen we eindelijk weer bij de Elbe en konden we daar langs blijven fietsen tot Dresden, 45 km.
Het landschap is aan het veranderen. We moesten veel klimmen en dalen, van die lange afdalingen met geleidelijke klimmetjes. Als we genoeg snelheid bij de afdaling hadden opgebouwd dan konden we het volgende heuveltje op ons gemak halen, behalve als er te veel achter elkaar kwamen, dan liepen we vast.
Hoogste snelheid bij een afdaling van 8% zonder te trappen, 62 km, de fiets bleef rustig, geen trilling, strak vooruit.
Op de rechte licht aflopende weg met windje in de rug en trappen 45 km. De fiets bevalt ons goed.
Het opstappen is wat lastig met al dat gewicht, maar hebben nu een methode waardoor het wat soepeler gaat. Eerst ging Alie zitten en dan stepte ik wat bij, maar dan had je net niet genoeg snelheid en maakte je vaak een rare slinger of moest je opnieuw starten.
Samen op een trapper en een korte step van beide met signaal van Alie, 1-2 en start lukt beter.
Veel fietsfamilies onderweg tegengekomen. De meeste met een karretje voor de baby, bagage of de hond, die vaak ook nog aan de lijn naast ze liep.
Ook kinderen op kleine fietsjes slingerend over het pad met fietstassen, aardig breed. Een moeder met drie kinderen. Twee op een fietsje vooruit en een in het karretje, de brug op. Ze kon ze niet bijhouden en kon op grote afstand hen nog iets toeroepen om bij te sturen. Onverantwoord. Maar ook een gezin, lekker pratend en druk bezig met de eigen besognes van fietskar, hond en kennissen. Zij vergaten de kinderen die ver achterop slingerend aan de verkeerde kant van de weg reden, breed ook weer door hun fietstassen.
Hoever komen die vraag je je dan af, want het is niet alleen maar fietspad. Je moet vaak van links naar rechts van de ene stoep naar de andere stoep, of een stuk langs de autoweg.
Door de vele wegomleggingen, reparaties aan de weg, vanwege de overstromingen, die je als je daar zo rijtd helemaal niet kan voorstellen, omdat de Elbe heel ver weg is, maar de dijken verraden dat het er behoorlijk te keer kan gaan.
Het ging ons voor de wind. Veel vliegen onderweg, van die kleintjes die overal tussen gaan zitten. Weer een voordeel van een tandem, alleen de voorste heeft daar last van, die vangt de vliegen af. Dit keer vond Alie dat wel goed. Om vijf uur in Dresden, nog wat foto's en via de GPS naar het hotel. We hebben er met omrijden en al 153 km op zitten. Beetje teveel. Het zadel werd behoorlijk voelbaar.
Helaas moesten we de fietsen buiten stallen, dat betekent alles vast zetten. Bleek het fietsleuteltje achter verbogen te zijn en bij het op slot zetten brak het af. Wel op slot, maar een deel bleef in het slot zitten. Wat nu? Scherp mesje hielp niet, tangetje te dik. Morgen verder kijken als de technische dienst er is.


























Geen opmerkingen:
Een reactie posten