Linz was bijzonder sfeervol, ondanks de drukte en de muziek, uitstekend geslapen, zelfs vroeg wakker om het blog, dat niet wilde opladen en alles had weggegooid, opnieuw te schrijven. Ik was toch wakker en kon niet meer slapen. Stil, geen licht, alleen het licht van de IPad om Alie niet te storen, die diep in slaap was. Gelukkig, want zonder goede rust kom je niet ver.
Om vijf uur opgestaan om zes uur bij de speciale bakker, die ik gisterenavond ontdekte, hebben we een ontbijt genomen, stukken goedkoper dan in het hotel, waar we 17,50 per persoon moesten neertellen. Nu 12,50 voor z'n tweeën, met de mededelingen dat we zoveel brood mochten nemen als we wilden. Zoveel verschillende broodjes konden we niet op. Ondanks dat we er twee voor de middag bijnamen bleven er nog zo'n 10 over in de broodmand.
Om zeven uur zaten we op de route, kil, misschien nog wel te koud. Geen fietsers, alleen maar trimmers en racefietsers op weg naar hun werk. Het eerste deel was behoorlijk saai, langs de autoweg, die van eenbaansweg naar driebaansweg naar vijfbaansweg veranderde, waar bovendien ook nog een trein langs ging en onderaan liep de Donau de andere kant op, maar die zag je niet. Zijwegen waar het verkeer ook nog uitkwam, maakte het gevaarlijk, de chauffeurs hadden haast om op hun werk te komen, maar gelukkig nog net op tijd ons in de gaten hadden en niet zoals gisteren nog even gas gaven om ons te laten schrikken. Een fietspad waar de uitrit van de huizen ook nog eens telkens verlaagd was, waardoor je telkens door een kuil ging. Ze noemden deze uitritten Hauseigentumszutritt. Een vervelend begin. Gelukkig gingen we na 15 km van het fietspad langs de weg af, onder de weg door over het onbewaakte spoor. De trein kwam er aan en we waren net op tijd door het draaihek. Heel langzaam kwam er een fluitende trein aan rijden.
Niet lang daarna kwamen we bij een pontje uit, wat foto's gemaakt, maar net iets te lang stil gestaan, want de pont ging al weer weg. Gelukkig mochten we nog mee, hij opende de slagboom weer en liet de klep zakken. Aardig.
Een bijzondere pont, hij werd voortgetrokken door een kabel die over de Donau gespannen was en niet over de grond liep zoals bij ons.
Vanaf de pont een uitzicht over de Donau, maar ook op een sprookjes kasteel.
Daarna gingen we door een betoverend mooi gebied, de ene mooie bocht na de ander bocht. Men probeert hier de natuur weer te herstellen, de oevers zijn aangepast, ze noemen dat naturretransformation oftewel renaturieren. Elke bocht liet weer iets anders zien. De wind was gelukkig wat minder sterk, maar nog wel tegen. Hoewel de Donau dit keer zo erg slingerde dat je de ene keer tegenwind had en de ander keer weer meewind.
Nog geen tegenliggers, het was heerlijk rustig, wel trimmers een enkele wielrenner en veel langlaufers met stokken. Onderweg kwamen we een oudere man tegen, die we drie keer inhaalden, omdat wij stopten om foto's te maken. Op de pont een praatje gemaakt, de man bleek al een eind in de 70. Hij fietst nog elke dag ongeveer 100 of meer, vroeger reed hij ook in de bergen, maar nu niet meer, op zijn gewone fiets met 18 versnellingen. Vandaag zou hij naar Passau en weer terug fietsen, ongeveer 130 km. Hij had ook een hoog tempo en probeerde ons nog bij te houden, maar haakte op het laatst wel af, tja als een tandem eenmaal gaat dan houdt hij zijn snelheid en hoef je maar iets aan te zetten om sneller te gaan. We hadden ook weer een gangetje van 25 km en soms meer, en dan weer minder omdat de wind weer toenam.
Op het pontje konden we Obstler kopen, we hebben er twee meegenomen voor vanavond. We reden iets te ver door op een fietspad, waar een bordje had moeten staan met links af en kwamen op een terrein waar een museum was voor oudheden. Buiten was een mooi oude houten boot opgehangen.
Waarschijnlijk een Donausloep.
Op een mooi stil en breed stuk hoorden we de peddels van de kano. Snel gleed deze door het water, een zwaan vloog op en ging snel de andere kant op.
We kwamen meer zwanen tegen op de stille plaatsen in de Donau.
De Donau werd weer ingeklemd door de bergen, maar nu ging zij nog meer kronkels maken, waardoor het zomaar gebeurde dat de zon in het gezicht scheen en de wind van achteren kwam.
Genieten van k prachtige natuur. Er begonnen nu tegen negen uur, tegenliggers te komen.
Na zo'n 25 kilomer kwamen we bij een restaurantje. Waar inmiddels de eerste hotelfietsers stonden te wachten.
Om negen uur kwamen we een hele grote groep fietsers bij een koffietntje tegen waar ook een fietspontje aanmeerde. Deze groep was vroeg.
De Donau werd meer en meer ingesloten door de bergen, hij kronkelde zich door het landschap, de stroming werd sterker. De bloemen kleurden mooi in het tegenlicht.
De plezierboten waren ook weer uitgevaren, een roeiboot werd gewaarschuwd door de plezierboot die leeg terug ging. Hij maakte een behoorlijke boeggolf.
Nadat we overgestoken waren werd het landschap minder, we kwamen ook weer veel tegenliggers tegen en af en toe reden we weer langs een autoweg.
Bij het aanmeren van het fietsveer kwam er een snelle platbodemfietsveer aanvaren, het leek dat er een botsing zou plaats vinden, vandaar de Obstler aan boord van ons veer om de angst weg te drinken zeker. Gelukkig had die een aanlegsteiger net voor die van ons en lag zo stil, omdat hij tegen de stroom op voer.
Om 12 uur op een bankje tegenover de bushalte en de winkel een broodje gegeten, thee gezet, we hadden er inmiddels al 70 km op zitten.
Uiteindelijk komen we Passau binnen, dat is vanaf deze kant mooi binnenkomen. De Donau, de Ilz en de Inn komen hier bij elkaar. De passagiersboten keren hier om. De oude stad met gekleurde gebouwen en verschillende kerken en torens lijken hun armen uit te strekken voor het ontvangst.
We zijn maar kort in Passau geweest, de drukte, het verkeer beneemt je de adem, we verlangen naar de stilte van de Donau. Internet werkte niet, waardoor we ook geen overnachtingsplaats konden regelen. We waren vroeg het was twee uur en al 100 km gereden, elke kilometer meer is meegenomen, zodat we morgen in Regensburg of misschien nog verder kunnen komen om over te gaan op onze nieuwe route, de Altmühle.
In 2013 heeft het water hier hoog gestaan. Nu stond het ook hoog, maar nog prima om langs te fietsen op een enkel stukje na. Ook gezellige drukte, zoals een bruiloft, maar toch we vonden het al weer te druk, de route liep nu ook weer eerst langs een drukke autoweg en ging gelukkig later verder langs de Donau, die we bij Passau weer hadden overgestoken. De route werd slecht aangegeven, de R1, was nu Donauroute en ging voor een groot deel over een grindpad, bij droog weer geen probleem, maar met regen wordt dat al snel een vies pad.
Weer over een stuwdam, met duidelijk het verschil in hoogte om aan de andere kant van de Donau te komen. Vanaf hier gingen we veel meer op en neer en ook weer regelmatig langs of op een autoweg.
Pauze plek. De Donau wordt hier smaller, de stroming minder en meer eilandjes in de Donau. Hij wordt niet meer gevoed door de Inn en Ilz, wat duidelijk te zien is.
33 km verder kwamen in het dorpje Hofkirchen waar we een onderkomen pal achter de kerk vonden, de kerkklok sloeg om het half uur twee keer. We hadden nog wel 20 km door kunnen rijden het was vier uur, maar dan weet je niet waar je uitkomt.
Gezellig sfeertje, veel fietsers en wandelaars. We wisselden informatie uit. Veel wegen leiden naar Rome, maar ook naar de Donau.





















































Geen opmerkingen:
Een reactie posten