Vandaag door een open landschap gereden. De afgelopen dagen werd het landschap, de Altmühl ingesloten door bergtoppen, dan krijg je, hoewel dat mooi is, toch wel een opgesloten gevoel en dat merk je pas als je weer in een open landschap rijdt en voel je je toch een beetje bevrijd. Ook dat heeft uiteraard zijn nadelen, want je bent veel kwetsbaarder voor de weersinvloeden, zon, regen, wind, onweer, je stemming veranderd als je eindeloze lange wegen fietst. 15 of meer kilometers rechtuit naar het eind, waar een kerkje net boven het landschap zichtbaar wordt en waar je door de bochten in de wegen elke keer anders tegen aan kijkt. Het treinspoor hebben we dit keer lange tijd gevolgd, onderdoor, overheen, links erlangs, dan rechts. De Altmúhl werd almaar smaller, een klein beekje was het nog dat behoorlijk dicht aan het groeien is, dit kwamen we weer meer in het tweede deel van de dag tegen? De weg was dit keer voornamelijk asfalt, soms weer grid, maar dan kort. We reden met de zon in de rug, dat rijdt stukken aangenamer en je ziet de natuur, de huizen in het volle licht met de nodige schaduwen, prachtig voor foto's. Het waren mooie luchten, als ik een foto wilde maken moest ik soms lang wachten. Dat hebben we ook gedaan, want we zouden het wel halen. Toch viel dat nog mooi tegen, na 10:00 uur begon de wind aan te trekken en in de middag was het hele harde wind, vaak tegen soms mee, als we weer een bocht moesten maken.
Gelukkig geen regen, maar je wordt op een gegeven moment wel doof van de wind, de hele tijd ruis om je oren, zoveel lawaai geeft dat.
Een groepje wielrenners haalde ons in en op een gegeven moment kwamen we ze weer achterop, een van hen was gevallen, hij had gelukkig niets. Hij riep bij het inhalen, die wind is harder dan verwacht.
Het open landschap gaf weer een heel ander beeld, leek wel wat op Limburg of Brabant.
Net voor Rothenburg moesten we een flinke klim maken, we hebben het weer gehaald, hoewel de ketting kraakte en piepte, die moet gesmeerd worden. Dus morgenochtend eerst maar weer alles nakijken, vanmorgen maakten we de steile afdaling en toen hoorde we wat aanlopen, bleek het voorwiel niet meer goed vast te zitten. De as aangedraaid en alles liep weer perfect.
Tegen vier uur liepen we Rothenburg binnen, mooi plaatsje met veel sfeervolle gebouwen.
Dan te bedenken dat een groot deel van deze stad in de 2e WO verdwenen was, een vergissing van de Amerikanen, die zij goed hebben gemaakt door geld te geven voor de herbouw.
's Avonds in het restaurant begon een Amerkikaans ouder echtpaar tegen ons te praten, eerst nieuwsgierig zoals Amerikanen zijn en later serieuzer over de verkiezingen, zij waren beide verdeeld, maar Trump zagen ze niet zitten en maken zich ook zorgen. De Brexit begrepen ze ook niet.
Vermoeiend, zoals Amerikanen zijn, druk en zelfingenomen en lang van stof met een lastig binnensmonds accent. Ook hier kwam, freedom, aan de orde. Vrijheid van geest, vrijheid van reizen, in vrijheid kunnen leven, het vrije gevoel van elke dag je eigen plan te kunnen trekken. Een worden met de natuur. Het aller belangrijkste is dat je kan accepteren van wat er is, wind, regen, zon, de weg, de beperkingen op de fiets, zadelpijn, de eindeloze verte, het verkeer, elkaar. Het is niet alleen feest en makkelijk, dat wordt het pas als je ook de beperkingen accepteert. Het zou goed zijn als Amerika de verschillen tussen de onderlinge groepen verkleinde en niet zoals Trump doet vergroten. Zij is voor Hillary, hij is voor Trump. Ze vrezen wel dat Trump gaat winnen, omdat hij veel proteststemmen zal krijgen.
Een fietskaart gekocht van de Tauber om morgen goed Rothenburg uit te komen. En een overzicht te hebben van de weg naar Frankfurt.




























































Geen opmerkingen:
Een reactie posten