woensdag 10 augustus 2016

Dag 26, 10 augustus, Kelheimwinzer - Treuchtlingen. 144 km

Koud
Voor het eerst dat we de hele dag met een jasje aangereden hebben. Het was koud. Eerst stond er geen wind en was het bewolkt met regendreiging, lichte spetters, maar gelukkig dreven de wolken over. Later na 10:30 uur begon het weer flink te waaien, waardoor het ook zonniger werd, maar door de wind nog wel koud en zeker als de wolken voor de zon kwamen. Slechts een regenbui gehad, waarvan we nog weinig last hadden omdat we net onder een treinviaduct konden schuilen. Overigens verging je van het lawaai als de trein over de ijzeren brug kwam, dus daar bleef je ook niet onder staan.

Het is een prachtige route. We vonden het kanaal snel. Nadat we het pontje overgestoken waren, waar een oude man op de fiets ons op wees en waar niemand gebruik van maakt, kwamen we tussen het oude riviertje oude kanaal en het nieuwe kanaal met de oude sluizen, waar de natuur lekker zijn gang heeft mogen gaan en overal eilandjes zijn ontstaan en weelderig begroeid waren met allerlei kruiden en de springbalsemien de overvloed had. Jammer dat het zonnetje niet scheen. Alie had daar graag een mooie foto van gehad.
De weg slingerde zich door het landschap, eerst gewoon met veel bochten en halverwege ook meer in golvende lijnen, waardoor je felle kleine klimmetjes moest maken. 20% en een lange afdaling. De klimmetjes werden aan het einde wel langer, eerst kon je nog flink aanzetten en het laatste stukje stevig trappen, later lukte dat niet meer en moest je vanaf nul beginnen en dat dan 10 minuten volhouden.

Aan het einde van de dag moesten we naar ons onderkomen en dat lag helaas boven op de berg, dat pad konden we niet meer fietsend omhoog komen. Een kwartier lopen voordat we boven waren, gelukkig op het goede adres.

Koud, mooi en genoten. Met bijzondere ontmoetingen. Het mannetje op de fiets die ons meenam, naar de bijzondere pont, de oude sluizen, de beverrat die in de rivier zwom, de vrouw op de ligfiets, die haar huis meenam, ze was een wereldreizigster zei ze. We kregen even haar hele levensverhaal en hoe ze over andere mensen dacht, te horen. Lekker eigenzinnig op haar ligfiets met vlaggetjes en karretje. Eigenlijk zou ze haar verdere leven al fietsend door willen brengen, alleen de kosten weerhouden haar. Dat kunnen we ons wel voorstellen.

Rond 9:00 uur 35 km, rond 11:00 60 km tegen half een 70 en tegen 15:00 uur 110 km. Het laaste stuk ging weer even fout, verkeerde route en zoeken, door wegomlegging en brugreparatie was de routebeschrijving niet meer kloppend en vergisten we ons even in de richting. Er kwamen toevallig geen fietsers ons tegemoet,waardoor we wisten we zitten goed. Moest ook zo zijn, want anders hadden we niet voor de regen kunnen schuilen. Tegen 17:30 uur kwamen we aan op het adres. Sporthochschule waar ook een klimhal is.


Zonsondergang in Kelheim, waar we een luxe appartement hadden.


Fort op de berg bij Kelheim.



Langste houten brug van Europa.

Nagemaakte Keltische brug. Veel historie op deze weg. Het dal is al behoorlijk oud, de Kelten en de Romeinen hadden dit gebied al als mooi en veilig oord ontdekt. Oude opgravingen door onder andere het kanaal hebben veel archeologische informatie opgeleverd.




Veel speciale bruggen kwamen we tegen alleen voor fietsers en voetgangers.




Om beurten trekken aan het touw.

Sluis in oude kanaal.



Op strategische plaatsen kwam je de ruïnes van de oude vesting nog tegen. Het dal was natuurlijk vanaf de bergtoppen goed te verdedigen.
Het water, de Altmühl zorgde voor de aanvoer van materialen en de handel.


Riedenburg de eerst plaats waar we moesten komen, het werd duidelijk aangegeven wat wij ook wel lekker vinden met het aantal kilometers, zo konden we ons telkens op een nieuw doel richten en wisten we hoeveel nog en dat niet alleen onze maag en spieren vertelden wanneer we weer moesten stoppen. Er was onderweg altijd wel een koffieplek te vinden.  



Het is misschien wel comfortabel reizen op deze manier, maar het blijft laag bij de grond en het autoverkeer kan je over het hoofd heen zien, hoewel iedereen netjes achter haar bleef wachten. Ze reed ook heel langzaam. De vlaggetjes doen natuurlijk ook wat.








Veel te zien, veel variatie, heelijk om te fietsen. De wegen zijn goed te berijden, meestal wat aangedrukt grid, soms wat grind en vaak ook asfalt, bij afdalingen wel erg goed opletten dat je niet gaat slippen of op het laatste moet afremmen voor een bocht.


De eerste koeien in het weiland. Overal wel bedrijvigheid met hooi en gras, maar geen koeien buiten, dat is toch wel vreemd.



Me kan er ook goed kanovaren, de rivier stroomt langzaam.




Heel veel tegenliggers, gezinnen met kinderen, bijna uitsluitend fietspad, wat wil je nog meer.
Voor kinderen ook interessant, omdat er altijd wel wat te vertellen was over verleden en er interessante plaatsen waren met kastelen e.d.
We werden een keer ingehaald door een tandem met motor, die ging soepel de berg op.

Het was vandaag na twee weken bijna vlak te hebben gereden ook wel weer wennen met de klimmetjes, maar ze lukken.




Mest op het land rijden, zorgvuldig verstrooien zodat het net niet op het fietspad komt, een kunst op zich.


Bij Dolnstein werden de rotsen puntiger, juragesteente, kalkrots, waar door erosie gaten zijn ontstaan.


Ook leuk voor bergbeklimmers en boulderaars. We kennen wel een paar Nederlanders die dit gebied graag zouden willen verkennen.


Twaalf apostelen genaamd, niet zo'n beste foto, omdat de zon net verkeerd stond.


Detail.





Buitenkerk gemaakt van gevlochten wilgentenen.



Ook hier in Pappenheim weer een fort, eerst aan de voorkant en dan werd je omgeleid en kwam je aan de achterkant om vervolgens met een grote boog naar het volgende plaatsje te gaan Treuchtlingen waar we zouden overnachten nog 10 km, te overzien, behalve als je als laatste stuk nog 1 km steil moet klimmen.

Leuk plaatsje Pappenheim, we kennen ze wel onze Pappenheimers en zijn weer door gegaan.



Voorbeeld van een lichte heuvel die je op snelheid kan nemen, maar vaak was het korter en steiler.


Op de weg naar beneden naar het dorp om te eten zagen we het onweer al aankomen. Tijdens het eten had het flink geregend en toen wij terug gingen was het net droog, wat een mazzel, we hadden geen regenjas mee genomen.





Donker tunneltje onder het spoor door. De trein gaat hier door het dal en je fietst er of langs of je steekt het spoor over dan weer onder door. Deze treinen maken in het dal wel veel lawaai, ook 's avonds rijden ze door en dat hoor je goed. Was nog steeds koud, dicht tegen elkaar aan en snel lopen naar boven.
































































Geen opmerkingen:

Een reactie posten