Gisterenavond nog wat in Dresden rondgelopen, het licht was mooi.
In Dresden was het nog redelijk druk met fietsers die naar hun werk gingen. Uitstekend fietspad langs de Elbe die,voorzover we de bordjes kunnen geloven, tot Praag gaat. De GPS niet nodig, je hoeft in Duitsland alleen de Elberadweg te volgen en in Tsjechië de gele 2.
We hadden windje tegen, weinig wind, licht oplopend wegdek en de zon recht van voren. Het zonnetje was vooral 's morgens lastig, omdat hij nog laag stond en je de tegenliggers moeilijk zag.
Het reed voortreffelijk op een enkel stukje na, dan moesten we of van het pad af over de weg en een keer over een keienpad, waar de banden niet vrolijk van werden, de voorgangers stapten af, wij konden als we niet te hard reden zonder af te stappen het net halen, dit is wel de grens van de mogelijkheden met deze tandem.
Naarmate we dichter bij de grens kwamen werd het dal almaar smaller, totdat we ingesloten werden door twee hoge bergwanden en moesten we ook van het fietspad langs het water af en kregen we wat lichte klimmetjes, op een van de klimmetjes schoot de ketting eraf. Verkeerd geschakeld, te snel het voorblad naar het kleine blad geschakeld.Had eerst de achterste rustig moeten afschakelen en niet direct daarna de voorste.
Even prutsen en toen we reden leek het wel een slagschip. De trappers zaten ongelijk en dat fiets niet, dan gaat hij slingeren. Ook dat is een grens.
Om 09:30 uur wilden we wel koffie drinken, maar alles was nog gesloten, pas in Königstein was er een bakker open die ook koffie schonk op het terras. Later moet het niet worden, je krijgt behoorlijke trek en wil toch na drie uur wel even van het zadel, dit is wel het maximum wat we kunnen verdragen. Om 11:00 uur reden we weer verder, inmiddels al bijna 50 km gereden. De GPSroute was langs de autoweg, maar de Elberadweg was langs het water, na 10 minuten begrepen we waarom de GPS een andere route aangaf, het was bijna niet te doen, zo veel keien en gaten in de weg met scherpe stenen. Die raad ik niemand aan te nemen. Aan de andere oever zagen we de fietsers wel langs het water gaan, maar ook af en toe over de weg, na Mützenhubel moesten we kiezen of over de brug naar de andere kant of over de autoweg en later weer terug naar het fietspad. Op de GPS kon ik zien dat er nog kleine stukken fietspad slecht waren, we wilden niet nog een keer zo'n pad rijden, dat is echt de grens van wat deze fiets aan kan. We kozen ervoor om naar de overkant te gaan, dat was een smal pad, maar wel in de schaduw en ook minder wind, want de wind kwam van de bergkant, beetje oostelijk windkracht 3 en af en toe omhoog om naar de autoweg te komen. Bij Usti konden we een pontje nemen, we besloten de 15 km naar Décin toch maar aan dezelfde kant te blijven, want daarna moesten we toch weer naar deze kant. Deze was wel lastiger, omdat je veel op en neer ging, de route aan de andere kant was langs het water. Aan deze kant ging je eerder over de grens dan aan de overkant. Opeens zaten we in Tsjechië, dat was aan het fietspad te merken. Beter en slechter. Beter omdat alles asfalt was, maar slechter omdat de wortels van de bomen op sommige plaatsen hinderlijke drempels vormden. De honden laten de mensen vrij rond lopen. De paaltjes staan midden op het fietspad, soms wel vier tegelijk, waar je amper door kon rijden. Bij een enkele was het paaltje verdwenen, maar de schroeven staken nog wel gevaarlijk omhoog, je zal er maar met je band op komen. Het onderhoud is hier duidelijk minder dan in Duitsland.
Voor de tweede keer ging de ketting eraf, nu omdat er bij de voorste iets tussen het tandwiel kwam.
We hadden er goed de vaart in. Om 12:00 zat er al ruim zestig op en om half twee bij de middagpauze zaten we al bij de 70 km.
Tot aan de grens met Décin waren er ruige rotsen van het Ertsgebergte, daarna werd het landschap ruimer en glooiender, meer gelijk Oostenrijk, alleen veel rommeliger, huizen kris kras of vervallen en heel veel industrie bij Décin.
We kwamen vanaf Décin veel groepen tegen die op de fiets waren. Er zaten ook weer veel kleine kinderen bij, maar dan zonder bagage, ouders die goed opletten en de kinderen ook hielpen.
Voor de derde keer ging de ketting eraf, dit keer omdat we te hard over de hobbels gingen en de bidon tegen de ketting sloeg. Dit is wel de grens van wat we willen. Ketting goed schoon gemaakt, aangesloten en helemaal gecontroleerd, het moet niet nog een keer gebeuren. Straks gebeurt het op een kruispunt of als je aan het inhalen bent. Ik wil daar wel controle over houden.
Op een gegeven moment kwamen we een sluis tegen,
Het reed heerlijk, mooi gevarieerd, lekker zonnetje, hoewel het nu toch wel erg warm werd. Fraaie uitzichten, het was genieten. Om een uur of drie waren we het wel een beetje zat en hadden we al het water opgedronken. Bij een cafeetje kochten we een alcohol vrij biertje 1,00 euro, wat een bedragen. Er kwam niemand voor de bediening, de glazen werden in een raam terug gezet en iedereen keek met grote ogen naar ons gevaarte. Van de taal is niets te verstaan en de prijzen zijn hier belachelijk laag, hoe kunnen ze er van bestaan? Ga je er naarder toilet, dan kan de deur niet op slot.
Uiteindelijk in Litomerice zijn we gestopt en hebben een overnachtingsplaats gezocht. De eerste was vol, het toeristenbureau had er een paar, maar het hotel op de hoek zag er goed uit en we hadden geen zin meer om te zoeken. Daar kwamen veel fietsers, die een reis per fiets langs de Elbe maken, waarvan de bagage met speciaal vervoer van hotel naar hotel gebracht wordt.
Mariabeeld op het dorpsplein
Een bewonderaar van de fiets.
Een vreemd plaatsje, overdag erg druk en 's avonds bijna uitgestorven, veel wijnwinkels en terrasjes waar speciale wijnen geschonken worden. We zijn naar een Italiaans restaurant gegaan, de bediening was slecht het eten was goed. De dame die ons bediende sprak alleen Tjechies, niet erg, maar begreep niets van Engels of Duits, dus er werd al snel met handen en voeten gesproken, nummers aangewezen e.d. Ze was gekleed in een kort broekje, witte bloes die van achteren open was en stonk naar het zweet. De ruimte om te zitten was smal, boven op de balustrade waren wat rotan stoeltjes gezet en kleine tafeltjes, we dachten als we achteraan gaan zitten kan er straks niemand meer door, maar er kwam helemaal niemand meer die avond daar eten, we waren er alleen en binnen waren nog twee mensen. We hadden wat besteld en het duurde erg lang voordat het eten kwam. Toen het kwam was het nog verkeerd ook. We hadden twee pizza's besteld en er kwam er maar een. Eerst een salade en later de tweede. Daarna kwam er niemand meer vragen of we nog iets wilden. We wilden nog een dessert, maar er kwam niemand, dat moest je weer binnen gaan vragen. Goed. We namen ijs. Vanille-ijs met slagroom uit de spuitbus. Smaakte prima. Oké nog even koffie. Weer naar binnen om te vragen. Hadden we beter niet kunnen doen. Het duurde weer lang en ik zei al dat het afwaswater zou zijn en dat klopte. Br.
Het was er lekker stil, zwaluwtjes bekeken die om de kerktorens zwierden. We zagen twee soorten, een hele zwarte en een met een witte of lichte buik en wat breder. De mussen leken meer op mezen, maar dan kleiner. We begrepen nu waarom er niet veel gasten waren, zo kan je toch een zaak niet runnen. Toen we de rekening kregen begrepen we weer niet waarom het niet drukker was, want we betaalden omgerekend naar euro's maar 15 euro. Als dat overal zo goedkoop is begrijp ik niet waarom er niet meer toeristen zijn.
We zullen zien.































































