zaterdag 23 juli 2016

Dag 9, 24 juli. Prūhonice - Tabor. 104 km.

Grote verschillen:
We zitten nu in een luxe buitenwijk van Praag, Prūhonice. Luxe huizen. De meesten zijn afgesloten met een groot hek en een hoge haag. Er zijn veel retaurantjes en bars. De huizen staan of helemaal alleen met een grote tuin, of een wooneenheid met diverse appartementen, maar ook weer met een automatisch hek, dat op slot gaat.


Het hotel waar wij verblijven gaat ook met een poort dicht. Er zijn in deze buurt wel 6 hotels, erg veel voor zo'n klein plaatsje. In de buurt is een groot recreatie-en zwemparadijs, dat verklaart enigszins waarom er zoveel zijn, maar het vliegveld is hier ook in de buurt, de hotels worden dus ook gebruikt om de mensen die gaan vliegen op te vangen.

Er is een heel groot verschil in Tjechië. Er zijn hele luxe bars, met een moderne espressomachine en heel veel verschillende drankjes, maar er zijn ook hele eenvoudige kroegjes op de hoek van de straat, die lijken wel in een woning te zijn gemaakt en daar hangen ook voornamelijk dronken of halfdronken
mannen rond.

In de buitenwijk van Praag waar we eerst waren was een kleinwinkelcentra met postkantoor een kroeg en een winkeltje, woonblokken van Bauhaus die nog lelijker zijn dan in de Bijlmer. Grauwe, slecht onderhouden straten, veel vuil op straat, glaswerk rondom de afvalbakken, veel drempels over de breedte van de weg om het doorgaande verkeer af te remmen. Een hele straat opgebroken met hekken er omheen, je kon zien aan de paadjes langs de gebouwen dat het al heel lang zo was. Achter de kleine raampjes soms gordijnen maar meestal een gekleurde doek of laken, geen balkonnetjes, grauw en armoedig doet dat aan.

Je ziet hele luxe auto's maar ook ronduit schroot. Mensen die goed gekleed gaan, maar ook mensen met oude verfrommelde kleding, tanden uit hun mond, geen rollator, geen electrische rolstoel, maar een stok en half mank lopend, schuivend over de straat. In de metro viel het wel mee, daar waren de meesten toch wel heel netjes of gewoon gekleed.

De eenvoud van dit land is de charme en zou eigenlijk zo moeten blijven. De tijd lijkt even stil gestaan te hebben. De verschillen zijn groot en dat zal er dan toch ook weer voor zorgen dat het niet zo kan blijven. In de hotels spreken ze wel allemaal Engels, maar in een restaurant of winkel, postkantoor, of op straat als je de weg of een winkel wil vragen wordt het al gauw met Googletranslate of met handen en voeten spreken. Ze spreken bijna geen buitenlandse taal, Engels een heel klein beetje door een enkeling, van Duits willen ze niets weten, er zit nog veel verborgen agressie, Russich of Oekraïens zou kunnen maar dat verstaan wij niet. 

Het zal ons benieuwen hoe het op het platteland zal zijn. Dat kan ik dan nu beantwoorden. Op het platteland leven de mensen achter gesloten hekken. Er is weinig of niemand op straat. Ze leven op zichzelf en kleden zich losjes. We zagen een man in onderbroek en enorme buik over de rand van de onderbroek heen, in gesprek met kennissen achter een hek. Voor de grap zei ik: gelukkig zit er een hek voor.
Of een man die zijn hondje uitliet in een overall zonder hemd.


Het landschap is weer glooiend, mais, graan, fruitbomen, papavervelden, soms een randje bos. Het fietsen is niet zoals in Nederland lekker vlak en gaan, hier ga je of heel hard of je moet korte stevige klimmetjes maken. Het kost veel energie en je moet goed schakelen. De klimmetjes zijn pittig, kleine stukjes 14 tot 16 % soms iets meer. Meestal 12 tot 14%. Die kunnen we nog wel met het middenblad aan, maar de anderen moet er echt terug geschakeld worden naar het kleinste blad. In de laagste versnelling begon de ketting rare geluiden te maken, alsof hij aan liep of ergens tegen aankwam, totdat we in de gaten kregen dat het de beschermhoezen van de lange voorketting was. Vanaf dat moment durfden we ook weer in de laagste versnelling te rijden, wat een stuk aangenamer is.
Alles klimmetjes gehaald, afdalingen waren heerlijk. 

We begonnen de dag met regen, vannacht heeft het flink geregend, de straten waren nog nat en veel plassen, de paden waren zacht en modderig. Onderweg veel regen ruim drie uur lang, geen wind en weinig uitzicht. Bij het klimmen was dat allemaal niet zo erg, maar in de afdalingen werd het vooral voor de voorste nat en koud. Geen restaurantje gevonden waar je even op kon warmen. Gelukkig werd het om een uur of twaalf droog met zonnetje, al snel werd het warm en was je alles weer vergeten, maar nog steeds geen koffie kunnen drinken, uit nood maar bij een benzinestation koffie en wat te eten gaan halen.
Ondanks alles schoten we lekker op.























De weg was dit keer goed gemarkeerd. Wel moesten we wennen aan de manier waarop ze dat deden. Een bordje waar helemaal geen pijl op stond moest je rechtdoor, dat controleerden we door terug te kijken of je aan de andere kant van de weg dan ook een bordje zou vinden voor de terugweg.
De ene keer was er een geel bordje met het getal 11, dat is de route die wij volgen, maar een andere keer was er geen getal en stond er een boompje onder, dat is de greenway naar Wenen. En als er helemaal niets op stond dan was het een herhalingsbordje. Best lastig in het begin.

Er zijn geen wegmarkering, wegennummers of paaltjes, op de b-wegen. De stroomdraden hangen nog aan houtenpalen, de onderkant van die palen zijn van beton en tegen het beton is de houten paal gemonteerd.
In de dorpjes kom je luidsprekers tegen, waarschijnlijk het alarm zoals wij dat hebben op hoge gebouwen of in Muiden op het gemeentehuis.

De B-wegen zijn redelijk veilig te berijden, weinig verkeer en het verkeer houdt rekening met je. Wel werden we er door de mensen op gewezen om voorzichtig te zijn.
De autowegen, de grote doorgaande, niet de hoofdroutes, maar die er net tussen vallen, daar mocht men 100 op rijden en waren net breed genoeg voor twee vrachtauto's. Naast de strepen op de weg, als die er al waren, was er geen extra stukje asfalt zoals in Frankrijk en Spanje, dus smal. Als er dan een auto met 100 of meer langs je heen scheert voelt dat onaangenaam aan. Die wegen mijden we dan zoveel mogelijk, soms moet je er wel op en blijf je maar strak op de streep en kijk je veel in de spiegel, komen er twee van de verschillende richting aan die dan ter hoogte van ons zouden passeren, dan maar even van de weg als dat kan. Vermoeiend rijden.



Tot onze verbazing hadden we er vandaag toch weer honderd opzitten. Tabor is een grote stad met genoeg faciliteiten. Om daar op tijd aan te komen moesten we het laatste stukje wel even doortrappen en over de hoofdbaan. Het eerste hotel had geen plaats, maar wel internet en via Booking.com hadden we snel een goedkoop adresje. 39 euro inclusief ontbijt met douche en toilet op de kamer. Was maar goed ook dat we die gereserveerd hadden, want toen we om half zes daar aankwamen ging ze de winkel, wiskybar, sluiten en naar huis, hoe hadden we er anders in kunnen komen. Inbegrepen was een gratis whiskey, die we mee naar de kamer namen.

Bijzondere stad, zouden er meer over moeten kunnen vinden, lijkt een oude vestingstad. Ligt op een berg met een heel diep dal, musea, leuk marktplein. Een gezellige stad, waar je zeker een paar dagen goed kan verblijven. Veel wandelroutes in de omgeving en niet al te ver van Praag met de auto.

Spotgoedkoop, een grote biefstuk voor 10 euro, zalm voor nog minder. Samen aten we voor net 35 euro. Een vakantie paradijs, dat er niet veel meer buitenlanders hier zijn verbaasd ons, of beter gezegd, houden zo, leuk voor degenen die het wel kennen.