vrijdag 29 juli 2016

Dag 14, 29 juli. Bratislava - Komárom. 118 km

Tot aan de horizon.
Vandaag langs de oevers van de Donau. De eerste 30 km gingen als vanzelf, breed fietspad en licht windje mee. Nog even gezocht naar een fietsenmaker, die ook gevonden, maar hij bleek alleen op afspraak aanwezig te zijn. Nog wat foto's van Bratislava kunnen maken, maar daar komen we nog een keer op terug.

Het tweede deel ging vlak langs de Donau, we reden op een serviceweg en hadden uitzicht over de Rivier en op de dorpjes die aan weerszijden van de Douna lagen. Veel aalscholvers gezien, meeuwen en brutale grijze kraaien, een fuut, twee zwanen, zwarte eenden en ontelbare vogeltjes, de verte was zover als de horizon. Zouden we van de wereld af fietsen als we daar bij het einde zijn?
Op het fietspad nu geen padjes op de weg, maar sprinkhanen. Ze sprongen net weg, maar soms ook te laat of ze zaten met een groepje bij elkaar en sprongen dan tegelijk alle richtingen op, soms omhoog tegen mijn benen aan.

Het weer bleef goed, lichte wind, wel erg warm 32 graden, goede markering, nog steeds de route "C".

Toen het derde deel, toen we weer overgestoken waren naar de andere kant van de oever van de Donau, rechts gezien vanuit de stroomrichting.
Over een dijk, langs de oude stroming van de Donau, prachtig natuurgebied, met veel groen, maar een pad op de dijk met te veel grind, zwaar fietsen en soms zelfs wegslippen. De eerste 17 km vielen wel mee, tamelijk harde ondergrond, maar de volgende 40 km waren verschrikkelijk. We wilden niet over de weg, maar dit schoot ook niet erg op, de ketting er weer drie keer door het schudden afgelopen.
Als we stil stonden werden we opgegeten door de muggen. Door de hitte enorm zweten als we stil stonden. Fietsend viel het wel mee,  windje en wat verkoeling van het water.

In de middag waren we het goed zat en hadden behoefte aan drinken en wat zoets. Gelukkig troffen we aan de dijk een cafeetje met aardige mensen. De oude man die ons begroette was vroeger ook een liefhebber van fietsen. Hij hield een heel verhaal tegen het jongetje, dat ook vastgelegd met de camera.

Na 118 kilometers doortrappen kwamen we om half zes aan in Komárom.

Hier een beeldverslag:
Zicht vanuit het Hotel.

Vogeltje gevlogen, de waakhond alert, tja als het zo heet is, dan is bloot het lekkerst.
Vandaag zagen we ook weer iemand in z'n onderbroek het grasmaaien, ook daar zal ik een volgende keer een foto van maken.
Mooie gebouwen, maar ook hele vervallen gebouwen in Bratislava.






Brug over de Donau vanuit Bratislava.


Foto van zwarte ooievaar.


Kanaal langs de Donau met kunstwerk.


























Brug naar Hongarije. Komarom.





















































donderdag 28 juli 2016

Dag 13, 28 juli. Breclav - Bratislava, 105 km

100 km natuur.

De vraag was, vinden we de route zonder dat we langs de autoweg hoeven te rijden? Zijn het niet te veel kilometers naar Bratislava via de binnenwegen of moeten we onderweg een overnachting zoeken?Raken we de weg kwijt en komen we dan toch in het bergachtigegebied?

Om negen uur konden we vertrekken, eerst een fietskaart kopen. Het idee is goed, alleen hadden beide boekenwinkels ze niet op voorraad en het toeristenbureau ging pas om 10:00 uur open. Door al het gezoek was het al bijna 10:00 uur en besloten we maar op pad te gaan en bij het volgende plaatsje in het infobureau te vragen, die ging nog later open. Inmiddels hadden we de route gevonden. Bordjes met een Rode letter "C"  een witte achtergrond. Dat werd op bomen, de grond, paaltjes duidelijk in de rijrichting aangegeven en later zelfs ook nog met namen van plaatsen en kilometer aanduidingen. Het is tegelijk de Europaroute no. 13.
We reden op een dijkje langs de 'Morave' of 'Marche'. Aan de ene kant van het water is het Tsjechië, dat wordt later Oostenrijk en aan de kant waar wij reden is het Slovenië. Op de dijk heeft het ijzeren gordijn gestaan, foto's, bunkers en monumenten herinneren je daaraan, maar ook de natuur, die heeft weelderig zijn gang kunnen gaan. Hierdoor is dit hele gebied een groot natuurpark geworden. Eindeloze vlaktes, bomen die breed uitgegroeid zijn, omgevallen en weer zijn doorgegroeid.
Stilte heerst daar. Indrukwekkend.
Het fietspad op de dijk is redelijk te doen, de kuilen omzeilen en af en toe wat grind of zandgedeeltes waar je erg goed moet opletten. Bijzondere paaltjes om auto's tegen te houden. Later konden we een fietspad nemen die door het landschap de weg afsneed en weer bij de dijk uitkwam. Of een lange rechte weg door de olievelden om vervolgens weer bij de dijk uit te komen. Eigenlijk was het niet moeilijk om te vinden, lastig fietsen vaak wel, maar ook hele lange stukken boven de 30 kunnen rijden, dus het schoot wel op. De stilte en de natuur deden je stil worden en je heel klein voelen.
Lange bospaden, helaas met veel boomwortels die het asfalt omhoog duwden, waardoor de ketting die inmiddels behoorlijk slap is geworden er vanaf sprong. Daar gaan we vandaag wat aan doen, want dit is niet aangenaam fietsen.
Er was een gebied redelijk nat waar bevers verblijven. Bomen omgevallen en watertjes die waarschijnlijk zijn ontstaan omdat er minder doorstroming is. Hierdoor was de weg op sommige plaatsen net wel of net niet droog. Het had gisterenavond flink geregend waardoor het heerlijk koel aanvoelde, de zon had er nog geen zin in en met het windje tegen voelde het heerlijk aan. Later in de middag begon het zelfs licht te spetteren. 
Onderweg ook de reetjes gezien maar dat hadden we al eerder op andere plaatsen gezien, maar nu ook kunnen fotograferen omdat ze stil bleven staan, niet schuw waren. De ogen achter me werden ze het eerst gewaar. Een voelde onraad en ging liggen om niet gezien te worden. We zagen de oren nog net boven het gedorste graan uirsteken.
Later was het een mooi gezicht om ze al springend boven het korenveld uit te zien komen. Eerst oortjes en dan vervolgens te verdwijnen en weer te verschijnen.
Vandaag geen eekhoorntjes gezien, we hebben zwarte met witte buik gezien en ook bruine.
Wel ooievaars, en ook zwarte ooievaars, als dat ooievaars waren. Heel veel verschillende gekleurde vogeltjes. Onderweg kom je niets tegen, er stond wel een bord waarop de uitspanningen vermeld stonden, maar wij kwamen pas na 60 km in een plaatsje waar je in een smoezelig cafeetje wat Turkse koffie kon krijgen. We hebben maar een Radler genomen. Achteraf hadden we dat ook in de COOP kunnen halen naast het cafeetje. We konden weer in Euro's betalen.
Slovenië hier ziet er niet schoon uit, de straten, de mensen zien er armoedig gekleed uit, weinig vrolijke gezichten, groeten nauwelijks, kijken je lang aan met een blik, heb je weer zulke buitenlanders, die alles hebben. En dat is ook zo, maar wij spreken hun taal niet en dan is het groeten in het Nederlands toch wel even anders dan in het Sloveens.

Naarmate we dichter bij de Donau kwamen, kwamen we ook weer mensen tegen. Toen we de Donau bereikten  overviel ons de wijdsheid, de natuur werkt daar ook aan mee. We voelden alsof we iets bereikt hadden, een mijlpaal. Ook hier weer rotsen, monumenten, het grote water, de boten, werden weovervallen door emoties, verdriet van het verleden en verbazing. Vreugde van dat we dit in vrede kunnen beleven en vrijheid van dat dit ons gegund is te mogen beleven op de manier die wij hebben gekozen. Een kippenvelmoment.
Fietsen langs de Donau en dan een grote stad in rijden als Bratislava, door de stad op zoek naar ons verblijf. Zeker 10 km om moeten rijden, omdat een rechtstreekse weg via trappen niet mogelijk is met de tandem. Een stad die tegen een berg is opgebouwd met terrassen. Aan de ene kant van de rivier en aan de andere kant van de rivier. Groots.
Voordat we de stad in gingen, langs de boulevard wat gedronken en onze overnachting via WiFi gedaan.

We zijn weer in een grote stad de prijzen zijn anders, we hebben wat verdiend en vieren dat ook.

Kerk in Berclav.


Een bruggetje waar je aan de ene kant makkelijk op kan, maar aan de andere kant een trap moet nemen, dus omrijden.

Bordje met routekaart, de groene ijzeren gordijnweg. Ironcurtainroad.




Geen auto, alles op het brommertje.


Geen banken of tafels, dus de fiets als tafel.



In dit veld zitten de reetjes verstopt.










Onder een zandtransportbaan door.







Aan de Oostenrijkse kant, visnetten en hutjes.



Het landschap begint te veranderen, we komen weer in bewoond gebied.













Reclame voor Koloria.