zondag 31 juli 2016

Dag 16, 31 juli. Vac - Budapest. 38 km

Feest:






We hadden in Vac een zeer eenvoudig pension. De gastvrouw was zo blij dat ze gasten had, dat ze zich enorm uitsloofde. Dat had ze gisterenavond ook al gedaan, toen we vroegen waar we het beste konden gaan eten. Met veel gebaren en een niet verstaanbaar taaltje, kwame het erop neer dat er een in de buurt was, niet zo bijzonder, maar in het centrum wel een goede en niet zo duur ook. Als ik ongelijk heb, ze kruiste de handen over elkaar en maakte gebaren van vasthouden, dan zet je me maar gevangen. Humor. Ze kwam erbij staan in de keuken en legde in gebarentaal ondersteunt met het Hongaars wat ze allemaal voor ons had bedacht om te eten. De thee stond al klaar en of we er niet een klein scheutje limon in wilden. Alie heel resoluut, nee, dank u. Ik liet haar uitleggen waarom en wat er dan zo bijzonder was. In haar beetje Engels was het fantastisch en so good, daarbij gebaren makend van het zo lekker, zo bijzonder dat je het gewoon even uit moet proberen. Ik ging om, zij blij en nog meer glimlach en nog meer zorg. Of ik ook niet een tomaatje, paprika wilde. Nu ja, ik kon toch geen nee zeggen, dus de paprika en het tomaatje kwamen er ook. Ik sneed het verkeerd en zij nam het over. En of ik er niet wat zout bij wilde, ik begon met nee dank u het is zo goed, maar zij weer aandringen en met grote gebaren van dat het dan toch wel heel erg lekker was en ik ging weer om, lachen, gaaf, fantastisch enz. Ik wilde mijn handen afvegen en pakte het servetje naast mij op tafel of misschien had ik het wel op mijn schoot gelegd. Ja, dat kon zo niet en zij pakte een ander servetje en vouwde die open en stopte het, het was inmiddels een feestje geworden, met veel humor en lachen bij mij als een slabbetje voor. We kwamen niet meer bij. Het deed ons denken aan Sandra, een oud leerling van de Ammanschool, als die een bui had van plagen en uitdagen, dan kon zo ook zo lekker druk doen en veel gebaren maken, en dan ook vooral mij de gekste dingen toespelen. Dan konden we ook zo heerlijk in gebaren lol maken. Alie herkende het ook en nu waren de remmen los, wij in gebaren terug, zij heerlijk zorgen, broodjes door snijden en of we nog meer wilden.
We moesten de boot van 09:00 halen, dus we hadden ook zo iets van, het moet nu ook wel stoppen en we gingen over tot de orde van de dag. Uitgegeten, pakken en vertrekken. Ze kwam ons niet uitzwaaien, want dan kreeg ze verdriet, zo zag ze eruit. Ze was zo blij dat er gasten waren.











Het verschil in armoede en rijkdom is in dit plaatsje wel erg erg dicht bij elkaar. Een gevangenis in de straat, armoedige huisjes, geen onderhoud en een straat verder naar de oever van de Donau, luxe huizen. In het straatje waar wij het pension hadden, eenvoudige kroegen en bars, aan het strand luxe restaurants, uitbundige verlichting en muziek.

We waren mooie op tijd bij de boot, hij lag al aan deze kant, dus wij nog iets harder trappen, zodat we in ieder geval op tijd zouden zijn.
Geen slagboom, de klep was al naar beneden, we zagen wel dat er wat geboend werd, maar dachten daar verder niet bij na en net voordat we de pont op wilden rijden, werden we tegengehouden. We moesten nog 10 minuten wachten.





We waren nu op een eiland in de Donau gekomen, moesten nog een brug over en dan weer langs de Donau fietsen. Je zou hier toch wonen, dan ben je afhankelijk van de pont, de bus of je fiets, dan moet je wel afstanden afleggen. Het fietspad was op veel plaatsen weer slecht onderhouden, kuilen, hobbels en grind.
Bovendien begon het te dreigen en kregen we onderweg, het was immers zondag, regen. Een flinke bui, maar net niet op tijd bij de uitspanning, nat, maar wat is nat in deze hitte van 30 graden, heerlijke verkoeling.


We zogen het landschap in ons op, haast hadden we niet en naarmate we dichter bij de stad kwamen werd het ook drukker. Eerst door de fabrieksterreinen met oude vervallen gebouwen, graffitispuiters in actie.
Volgens mij Bud Spencer en op de achtergrond een fabriek.




Pleintje in een voorstad.

En toen kwamen we in de stad, waar net een wielerronde bezig was op de boulevard/autoweg.

Johan en Gertrude wisten te vertellen dat die ronde gisteren door de stad liep over twee bruggen, dat zal mij een drukte gegeven hebben, al het verkeer omgeleid.





Wat als eerste opviel waren de bruggen en het Parlementsgebouw.





Of een kerkje midden tussen andere gebouwen.
De trambaan.



Lopend op ons gemak, we hadden geen haast, we hebben het gehaald, genieten van al dat moois en het juiste standpunt voor een foto.













Broodje eten en mensen kijken. Een vrouw geeft in het wachhokje haar kind de borst.

Toen zagen we het sms'je van Johan dat zij bij de kerk boven waren. Wij afgesproken om elkaar daar te ontmoeten. Omhoog gefietst en het feest was kompleet. Heerlijk bijgepraat en samen genoten van de muziekuitvoering die spontaan daar gegeven werd.














Sleutel gehaald, appartement gevonden, waar we de fiets op de kamer hebben en 's avonds weer de stad in.




















Het lijkt wel of de zomer hier een groot feest is. Zo veel toeristen die zich uitleven. De jonge op de brug die gesloten was voor het verkeer en de oudjes op al de rondvaartboten. Op een terrasje gaan zitten om te eten en achter je hoor je Nederlandse jongens, die het hebben over hun oma die alles wat ze niet nodig heeft aan de kleinkinderen geeft. Tja, dat is leuk op vakantie gaan. Terug op weg naar ons hotel struikelden we bijna over een zwerver die midden op de stoep lag te slapen. Om op onze kamer  te komen hadden we vier sleutels nodig. Alles wordt hier afgesloten met hekken en dikke deuren. Ook voor de ramen op de binnenplaatsen zitten grote tralies. Zal wel nodig zijn. Vandaag de stad verkennen op de fiets en naar een fietsenmaker die wel bereidt is om twee schakeltjes uit de ketting te halen.