dinsdag 26 juli 2016

Dag 11, 26 juli. Nova Bystrice - Chavalovice. 98 km.

Grote contrasten:
De dag begon met mist en een zonnetje dat met moeite door de wolken heen kon komen. Het kleurde mooi roze rood. Prima ontbijt en om 8 uur op de fiets, nog wat inkopen gedaan en toen op pad.

Het licht was betoverend, schitterde door de bladeren, mooie tegenlichtopnames met de laagstaande zon, die nu wel door de wolken heen kon komen.

De weg ging eerst omhoog en daarna een lange afdaling, genieten, maar dat genieten duurde maar even want toen moesten we al weer klimmen. Het was golvend, dus we dachten slim te zijn en snelheid te maken om de volgende heuvel te halen, maar helaas, de ketting vloog er weer af net voordat we de top hadden gehaald, ketting erom en verder, nog een keer en we halen de beschermhoes eraf.
En zowaar bij de volgende heuvel liep hij er weer af, dus weg met dat ding, hij kwam telkens net voor een schakeltje en dan wipte hij hem eraf. De ketting is inmiddels al zo opgerekt dat er eigenlijk een schakeltje tussenuit moet. We hebben er immers al met Nederland erbij meer dan 2000 km op zitten.
We kijken het nog even aan. De verdere route daar geen problemen meer mee gehad.


Sfeervol en gedateerd, maar daarom juist leuk. Wat moet er een rijkdom in Tsjechië geweest zijn, zoveel grote rijkversierde huizen en ook zo'n groot verval.











Heel veel visvijvers weer gezien, als je van vissen houdt kan je hier je hart ophalen.


Langs diverse kastelen.

Dat koeien kuddebeesten zijn, dat wisten we, maar dat ze zo dicht bij elkaar gingen staan dat wisten we nog niet.


Op een enkeling na dan.



Een heerlijk weidje volgens Alie, ik vroeg om te plagen, wat bedoel je heerlijk? Ik wist het wel, en kreeg een trommelgeroffel op mijn rug te verduren. Tja, als je zo dichtbij elkaar de hele dag zit, moet je er toch wat beleving in houden. Een andere opmerking, als ik het weer zwaar heb; "en toch kan ik je nog steeds voor blijven". En meer van zulke flauwe opmerkingen.

Het fietsen ging vandaag een stuk lekkerder, ik had mijn zadel nog geen centimeter lager gezet en toch merkte ik het verschil, het spierrollen. Was gewoon het schuren over het zadel van te ver reiken en dat was voorbij. Rustiger zit, nog wel voelde ik de druk op het zadel, maar dat was prima te doen. Dus die les weer geleerd.



De kerktoren van Slavonice, een stad om te onthouden. Bijzonder leuke gebouwen, gevels, regenpijpen, teksten op gevels, straatjes en fresco's aan de binnenkant van de gebouwen met hele bijzondere plafonds.









De fiets heeft veel bekijks.



Maar het weer sloeg om, donkere onweerswolken, mooi voor de foto, maar niet in het nu toch wel erg open landschap.


We zitten nu op de grens met Oostenrijk, daar is in het verleden zwaar strijd geleverd. Net zo indrukwekkend, misschien nog wel meer dan het landschap in België. 

De groene plukjes in het veld zijn bunkers die begroeit zijn met boompjes.


Ook veel kapelletjes
Of beelden, God van de oogst enz.
 Bij kerken ook nog veel beelden in takt.


Als je hier naar de kerk gaat word je verwelkomt door deze prachtige beelden.
Bij kerkhoven ook vergulden beelden en soms ook langs de weg.



De wending van 1990 wordt nog volop herdacht en de mensen worden eraan aan herinnert met borden en foto's.











De dreiging nam toe en net nadat we een lunch genomen hadden rond een uur of een barste het los.


Voor de lunch



Na de lunch.


Flinke regen bij het stuwmeer, waar we een zware klim hebben moeten maken, zeker weer 18 tot 20 procent moeten klimmen, wij hebben het gehaald. Niet iedereen kwam fietsend boven. Grappig hoe de mensen je aanmoedigen.


Weer regen, maar we moeten ook verder, dus regenkleding aan en dan toch maar doorrijden.
Niet wetende dat de weg nog steiler werd, langs het meer en vakantiehuisjes in het bos. We reden de Tsjechen zonder bagage voorbij. We wilden eigenlijk stoppen, alles in je lijf schreeuwt: " stop dit is te gek, maar je wil niet en vindt dan nog ver van diep een reserve, diep ademhalen, niet hijgen en doorzetten, tot je boven bent, met veel voldoening gehaald. Het zweet breekt je uit, de regenpakken zo snel mogelijk uit.

Om vervolgens weer in een heel mooi landschap te komen, met heerlijke afdalingen.
Maar dan slaat het noodlot toe. De GPS stopt, de batterij leeg, de kaart die aangeeft links af te moeten, de bordjes ook en de mensen die je om raad vraagt ook, dus je rekent  erop dat het goed is, maar het is een rot weg. Eerst normaal asfalt, dan grind en dan zand om vervolgens steil omlaag te gaan, nat glibberig pad in het bos over een watertje en dan weer stijl omhoog, dat is te veel, geen grip en 20%, niet te doen, bovendien gevaarlijk,  dus toch lopen. Dat is bijna niet te doen met een tandem, hoe duw je dat ding omhoog, sturen, niet op elkaars hielen trappen, recht houden. Om en om ging nog het beste een links het stuur en de ander rechts het stuur.




Na veel zwoegen en ploegen komen we dan op een soort kam van een berg, met een diepe afgrond waar de rivier stroomt. Help! Moeten we nog een keer naar beneden en dan ook nog een keer omhoog?
Het bleek inderdaad zo te zijn. 4 km per uur schoten we maar op. Gelukkig nog maar 20 te gaan, dit moet niet zo blijven, want dan halen we het nooit vandaag.
We kwamen zelfs nog een wijngaard tegen, waar je heerlijke wijnen kon proeven, toch maar gedaan en een fles meegenomen voor avond.

En ja hoor afdaling over een stenen pad, dus lopen.


Over een hangbrug en weer omhoog fietsen, dat lukte niet, halverwege gestopt en lopen, maar dat was niets, dus besloten om alleen de fiets te trappen, dat lukte beter.

Hierna kregen we een mooie weg, veel afdalen waardoor we toch nog veel tijd terugwonnen. Dit stuk van de route moeten ze uit de beschrijving halen, dat is niet te doen met bepakking.

Het hotel snel gevonden. Rozemary. En toen we de borden langs de weg zagen wisten we waarom het zo goedkoop was op internet. Alles roze en rood. Op de bank zaten een paar jonge mannen en schrijlings op de leuning zat een schaars geklede jongedame. Ook grote foto's met dergelijk geklede dames in allerlei houdingen sierden de ruimte, die ook zeer schaars verlicht was, op. Een televisiescherm toonde nog meer van die beelden. Bij het inchecken kregen we muntjes voor drankjes en het casino. We hebben er geen gebruik van gemaakt en wel heerlijk gegeten.

Wat een uitersten vandaag.




































































maandag 25 juli 2016

Dag 10, 25 juli. Tabor - Nová Bystrice. 83 km

Afzien!




Het was vandaag nog meer dan gisteren veel klimwerk, korte stevige klimmetjes, 16 en soms 18%, wel heerlijke lange afdalingen. Het was heet, felle zon die gelukkig regelmatig door de schaduw van de bomen niet storend was. Het landschap was nog prachtiger dan gisteren, de wegen waarop we reden rustiger en ook veel door het bos. Het leek meer het Luxemburgse landschap, weilanden, graan, mais, weer fruitbomen langs de weg.







Nog even afscheid genomen van Tabor op het grote plein, nu was het licht wat beter dan gisteren. Bijzondere bouwwerken, met leuke details, zoals regenpijp, klok, gevel. We moesten omrijden, omdat de brug vernieuwd werd.


We kwamen niet echt op gang, maar dat was ook niet zo erg. We zouden vandaag rustig aan doen en hadden al een hotel geboekt, dus haast hadden we niet, veel stoppen om foto's te maken. Om 11:00 uur nog maar 30 km gereden.


Het was zwoegen omhoog, in het kleinste verzet moesten we terugschakelen, niet een keer wel meerdere keren. Het lukt dan wel, maar je komt niet snel omhoog. De druk op het zadel was pijnlijk voelbaar, na 40 km al, het werd niet minder, maar meer. Het leek wel of bij mij, Hans, de bilspieren over elkaar rolden. Daar heb ik op mijn andere fiets nog nooit last van gehad, morgen toch maar kijken of het zadel niet iets anders kan. Het is voor mij een stuk zwaarder op de tandem. Op de gewone toerfiets kon ik makkelijker omhoog en zat ik niet zolang in het zadel bij deze klimmetjes. Alie kon het beter dan ik, ik voelde af en toe een extra duwtje, waardoor ik ook weer net iets meer kon geven en het juiste ritme kon vinden. Toch is het samen zo fietsen een genot. Dubbele fiets en dubbel genieten. Samen stoppen en niet op elkaar hoeven wachten. Als we boven op de heuvel zijn komt de waterfles naar voren naar voren om het verloren vocht weer aan te vullen. 




















Elektriciteitspaal met betonnen voet, speciaal voor Jack gefotografeerd.


De bordjes blijven lastig, soms vlak voor de bocht geplaatst, dan weer 100 meter ervoor of erna. Daarom af en toe even een extra rondje om te zien of het klopt.
Ondanks alle pijn en inspanning toch weer erg genoten, tot nu toe de mooiste route in Tsjechië.

We waren ruim op tijd in de plaats van bestemming, maar reden toch de verkeerde richting op naar het hotel en dan is het rondjes rijden en zoeken.

Weer door een Bauhaus wijk en daar was een buurtsuper, waar we een lekker koel drankje hebben gekocht.
Uiteindelijk bij informatie het juiste adres gevraagd, bleek het hotel nog moeilijk te vinden, omdat er geen straatnamen waren.
Tijd voor Alie haar tukkie en kniemassage.

De route 11 die we volgden is vandaag overgegaan in route 32.