maandag 18 juli 2016

Dag 3, Wittenberg - Dresden, 18 juli. 153 km.


Voor de wind:
Om 08:15 waren we klaar, was wat fris, maar toch in wielershirt en korte broek. Nu de route nog. Het leek wat onlogisch om rechts af te gaan terwijl Dresden en de Elbe links lagen. Alie vraagt het aan een local, ik kijk op de GPS. Nu werd het lastig, want de local gaf rechts aan, rechter kant van de oever van de Elbe en de GPS gaf links aan, eerst over de brug en dan aan de linker kant van de oever. De route via de GPS is 114 km, te doen, maar of dat ook langs de Elbe zoveel zou zijn was onzeker. We kozen de GPSroute. Weliswaar gingen we nu ver van de Elbe af en pas na 30 km kwamen we daar weer terug. Onderweg twee dames die breed op de weg aan het wandelen waren.



Kasteel bij Pretzsch langs de Elbe, na 30 km.


Het ging ons voor de wind, we reden gemiddeld 25 km per uur. Het eerste deel ook over landwegen, grind en kuilen, later over brede stille wegen, maar toch ook over een lokale weg, minder prettig, gelukkig niet al te druk en we konden goed achter elkaar rijden, lichten aan.
In het eerste deel heel veel windmolens.



Door de velden prachtige uitzichten, veel vogels, ook roofvogels met gespleten staarten. Leek een buizerd maar zal wel anders heten. Het land werd omgeploegd en de vogels kwamen daar op af.



Het was vandaag ruhetag, waardoor de cafés gesloten waren, pas in Torgau, 65 km verder om kwart voor elf koffie gedronken. Een uurtje daar rond gelopen. Vreemde gebouwen en zelfs een berenkuil bij een kasteel.









Na Torgau kwamen we weer op een rustige weg en een fietspad dichter bij de Elbe, alleen niet volgens  de beschreven route, we hadden toch nog een afslag gemist, de bordjes wezen anders dan de GPSroute. Daar kwamen we te laat achter, dus doorrijden. Bij Riesa weer terug op de route, na 45 km kwamen we eindelijk weer bij de Elbe en konden we daar langs blijven fietsen tot Dresden, 45 km.



Het landschap is aan het veranderen. We moesten veel klimmen en dalen, van die lange afdalingen met geleidelijke klimmetjes. Als we genoeg snelheid bij de afdaling hadden opgebouwd dan konden we het volgende heuveltje op ons gemak halen, behalve als er te veel achter elkaar kwamen, dan liepen we vast.





Hoogste snelheid bij een afdaling van 8% zonder te trappen, 62 km, de fiets bleef rustig, geen trilling, strak vooruit.
Op de rechte licht aflopende weg met windje in de rug en trappen 45 km. De fiets bevalt ons goed.
Het opstappen is wat lastig met al dat gewicht, maar hebben nu een methode waardoor het wat soepeler gaat. Eerst ging Alie zitten en dan stepte ik wat bij, maar dan had je net niet genoeg snelheid en maakte je vaak een rare slinger of moest je opnieuw starten.
Samen op een trapper en een korte step van beide met signaal van Alie, 1-2 en start lukt beter.

Veel fietsfamilies onderweg tegengekomen. De meeste met een karretje voor de baby, bagage of de hond, die vaak ook nog aan de lijn naast ze liep.
Ook kinderen op kleine fietsjes slingerend over het pad met fietstassen, aardig breed. Een moeder met drie kinderen. Twee op een fietsje vooruit en een in het karretje, de brug op. Ze kon ze niet bijhouden en kon op grote afstand hen nog iets toeroepen om bij te sturen. Onverantwoord. Maar ook een gezin, lekker pratend en druk bezig met de eigen besognes van fietskar, hond en kennissen. Zij vergaten de kinderen die ver achterop slingerend aan de verkeerde kant van de weg reden, breed ook weer door hun fietstassen.
Hoever komen die vraag je je dan af, want het is niet alleen maar fietspad. Je moet vaak van links naar rechts van de ene stoep naar de andere stoep, of een stuk langs de autoweg.
Door de vele wegomleggingen, reparaties aan de weg, vanwege de overstromingen, die je als je daar zo rijtd helemaal niet kan voorstellen, omdat de Elbe heel ver weg is, maar de dijken verraden dat het er behoorlijk te keer kan gaan.






Het ging ons voor de wind. Veel vliegen onderweg, van die kleintjes die overal tussen gaan zitten. Weer een voordeel van een tandem, alleen de voorste heeft daar last van, die vangt de vliegen af. Dit keer vond Alie dat wel goed. Om vijf uur in Dresden, nog wat foto's en via de GPS naar het hotel. We hebben er met omrijden en al 153 km op zitten. Beetje teveel. Het zadel werd behoorlijk voelbaar.







Helaas moesten we de fietsen buiten stallen, dat betekent alles vast zetten. Bleek het fietsleuteltje achter verbogen te zijn en bij het op slot zetten brak het af. Wel op slot, maar een deel bleef in het slot zitten. Wat nu? Scherp mesje hielp niet, tangetje te dik. Morgen verder kijken als de technische dienst er is.








zondag 17 juli 2016

Dag 2, 17 juli Potsdam - Wittenberg Lütherstadt. 118 km

Hindernissen:
Wat zijn de lastigste hindernissen op de fiets?De tegenliggers, de wandelaars op het fietspad, de weg zelf, de steentjes op de weg, het weer of de fiets zelf?





Zondagochtend 8:00 uur vertrokken. Zelf ontbijt gemaakt, zodat we ook echt vroeg weg konden.
Heerlijk rustig rijden, geen wandelaars of fietsers op de smalle fietspaden langs de prachtige meren bij Potsdam-Werder. We reden over een kampeerplaats waar de mensen langzaam de dag begonnen, handdoekje onder de arm, toilettas in de hand, nog wat slaperig liepen ze over het fietspad. De honden werden uitgelaten, twee grote honden nog groter dan de bazin zelf liepen aan de lijn. De lijn van links naar rechts over het fietspad, een wegversperring. Gelukkig hoorde ze ons nog op tijd en konden we zonder brokken doorrijden. 
Bij de overweg liep er een trage bijna niet meer vooruit te branden oude baas, dikke buik, kromme benen, traag sleepte hij voort en leek elk moment om te kunnen vallen, naar rechts dan links passeren of toch naar rechts. Met een ruime boog er omheen, rekening houdend met de treinrails die inmiddels door de regen glad was geworden. Toen we langs kwamen hoorden we wat gas ontsnappen en hij schoot even vooruit, extra aandrijfas zeker.





Na een half uur begon het licht te regenen, niet erg, want het was warm en dat gaf wat verfrissing. Na een uur werd het serieuze regen, gelukkig reden we onder de bomen. Prachtige route was het, voornamelijk door bos en ook goed verharde paden. Soms omhoog dan weer omlaag, geen probleem.
Totdat het echt begon te regenen. 








We hadden er ongeveer 60 km op zitten, we moesten nog een kwartier om in Bad Belzig te komen, maar het landschap werd open, de regen harder, toch maar de regenpakken aan. Drijfnat kwamen we om een uur of elf aan in Bad Belzig, daar in een Konditorei, de jassen laten drogen en heerlijk uitgerust, koffie gedronken en lekker taart gegeten.
Helaas na drie kwartier nog steeds regen, dus dan toch maar op pad. Na een uur gefietst te hebben namen we pauze, broodje eten en gelukkig begon de zon te schijnen.
Het pad werd slechter, soms zelfs zand in plaats van stenen.

Op een gegeven moment lagen er donkere kleine steentjes op de weg, toen we dichterbij kwamen bewogen de steentjes, die niet groter waren dan kleine konijnenkeutels, dat konden geen steentjes zijn. Het bleken hele jonge padden, ze sprongen links en rechts weg, het waren er zoveel dat we er zeker een paar geraakt hebben.

We hadden er flink de gang in. Letten even niet goed op en reden te ver door. Dan toch maar een lus van 10 km gemaakt, met helaas ook nog serieuze klimmetjes, 12% of meer, op tijd geschakeld. Dat was dus een mooie test.



Het landschap werd steeds mooier, de weg wat minder, maar door de zon was het genieten. Zonnebloemen, tarwevelden, prachtige vergezichten of dan weer door de bossen.






Tegen vier uur waren we in Wittenberg. We kozen hetzelfde restaurant als waar we in de herfst hadden gegeten. Geen plek meer voor twee. We werden aan een tafel gezet bij een Zwitsers echtpaar. Geen probleem. 











Luther eik.











Dag 1, 16 juli Muiden-Berlijn-Potsdam, 17-34 km

Verkeerde keuze:
Keuzes zal je altijd moeten maken, ook als je alles gepland hebt. De keuze om de trein van 07:00 uur te nemen was een goede keuze. We hebben het gehaald zonder al te veel inspanning, opstaan ging zonder problemen en het was prima fietsweer, geen zonsopgang, maar wel stil en bijna geen verkeer.


De keuze van het opstellen op het perron was een verkeerde, treincoupé 4 was de eerste achter de locomotief. Treincoupé 7 was verder dan gedacht. Bij vier moesten de fietsen erin en bij 7 hadden we gereserveerd.
In Nederland ging alles okee. We moesten de fiets uit elkaar halen, maar besloten het niet te doen. De conducteur vond het goed, de aanwijzingen op de elektronische bordjes wees uit dat er niet veel fietsen meer bij kwamen. Tot Hannover verliep het allemaal gesmeerd. Er gingen fietsen uit en er kwamen weer fietsen bij, maar nooit een tekort aan ruimte. Het had voor ons ook geen zin om naar coupé 7 te gaan, want er was genoeg plaats.

En toch hadden we de verkeerde keuze gemaakt. Na Osnabrück veranderden de elektronische bordjes, de moderne techniek staat voor niets. In Hannover kwamen er andere mensen in de trein, meer pünktlich, de conducteur was ook gewisseld en die was net zo pünktlich.
Tja meer fietsen, hoewel ik die prima op hun plaats gedirigeerd had, de ligfiets tegen die van ons de racefiets er tussen en de electrische op de standaard vast aan de zijkant. Als het gaat dan gaat het. De pünktlichen wilden per se op hun nummertje de fiets ophangen, maar alles was al door elkaar, dus dat deden we niet en we losten het creatief op. Op zijn Hollands, zei de conducteur tegen een van de medereizigers. Hij bleef maar mopperen, wat een chaos en als er iets gebeurd dan ben ik verantwoordelijk, maar veranderen kon ook niet meer. Hij bleef er maar bij staan.
Wat wel opvallend was dat, zodra we de grens over waren er nog maar in een taal werd omgeroepen.
De Duitse conducteurs spraken geen Nederlands en geen Engels. De Nederlandse alles netjes in drie talen. Toch niet zo pünktlich.

Berlijn gehaald en niet al te veel gedoe, behalve dan dat ons geweten was aangesproken over het niet goed opvolgen van de regels. Ik kon hem alleen maar gelijk geven, maar soms moet je gewoon creatief zijn. Wenn es Geht dann Geht es. Een volgende keer toch maar uit elkaar, het kon, dus waarom niet.


Hauptbahnof Berlin. Herkenbare plaats. De keuze om eerst de tassen naar buiten te brengen en via de andere ingang achteraan te sluiten en dan de fiets was een goede keuze.
Het opstappen met de zware bagage was even lastig en het rijden in Berlijn was wennen.

We reden vlot aan naar Potsdam, 16 km in Berlijn, voordat we het bos in doken. We reden omlaag en af en toe omhoog, maar meer dalen. We hadden weer veel bekijks. Bij het monument van Willem een kopje thee.






Bij het meer een ijsje en na 34 km kwamen we in Potsdam. Via de GPS de locatie van de overnachting snel gevonden.









's Avonds nog wat door Potsdam gelopen even in het park Sanssouci en heerlijk gegeten. De goede keuze gemaakt.